+dylan

dylanianos, dylanitas, dylántropos, vinde!

(Por se non o lembrades, esta é unha fábula sobre un rapaz de Austin, Texas, que voou sobre a súa guitarra desde o fondo ata o mesmo ceo. Unha mostra de que as nosas cartas non están marcadas, de que somos donos do noso destino e de que inda tendo tódolos boletos na man, pode que non che toque nunca. Pode resultar cruel, pero se estamos aquí e agora é porque non o soupemos facer mellor. O demais son desculpas. Tamén é verdade que, ben pensado, soupemos non facelo peor. Algo é algo) 

Seattle, Washington, 4 de outubro de 2009

A piques de saír a tocar. Charlie Sexton redebuta con Dylan despois de 6 anos de ausencia. Están todos nunha ringleira, tres músicos diante de Dylan, dous detrás, coma sempre. Charlie está diante. Tal vez non sexa o momento, pero Dylan fala con el, nervioso. “Charlie, alédome moito de que esteas aquí de novo”. “Gracias, Bob, eu tamén”. Silencio. “Sabes?”, recunca Dylan, “queríache dicir que aquela historia que vos contara hai tempo no autocar, aquela na que eu… unha noite…” “Bob”, cortao Charlie, “as historias non son máis ca historias, e ti deberías sabelo mellor ca ninguén. Imos tocar.”

Taipei, Taiwan, 3 de abril de 2011

E aí están, de novo, unha vez máis. Dylan de negro, con eses pantalóns de costuras adornadas que tanto lle gustan e o sombreiro de á redonda. Charlie, que coma o resto da banda leva un traxe cor crema, luce agora en mangas de camisa, negra, de seda. Tocan Blowin’ in the Wind, o Big Bang dylaniano, para rematar o bis. O Mestre sae de detrás do teclado e achégase ao centro do escenario para tocar a harmónica. A xente tolea. Charlie ve a escena en primeirisimo plano e pensa… Bueno, quen carallo podería pensar nada?

(Continuará, continuará, continuará…)

Caldeiros de chuvia

Caldeiros de bágoas

Que me saen polas orellas

Levo a luz da Lúa nun caldeiro

Nena, teño todo o amor

Que podas aturar

……………

Fun brando

E tamén duro coma un carballo

Vin xente valiosa esvaecer coma fume

Amigos virán, amigos marcharán

Se me queres, nena,

Alí estarei

………………..

Gústanme o teu sorriso

E as xemas dos teus dedos

Gústame como moves os beizos

E o xeito en que me miras

Pero todas esas cousas

Cáusanme dor

………………..

Unha pequena camioneta vermella

Unha pequena bici vermella

Non te necesito pero sei o que quero

Gústame como me amas

Con paixón e a lume lento

Nena, sempre vas comigo

Cando me vou

……………………

A vida é triste

A vida é un desastre

Non podes facer máis que o que debes

Facer o que debes e facelo ben

Fareino por ti, nena,

Ves como si?

……………….

(E todo esto ven a conto de: http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=190153944359594&id=100002162932847)

E se Dylan nunca tivera existido? Se non fora máis  ca un invento warholiano duns madmen/madwomen aburridos nunha tarde de verán no East End novaiorquino (se que iso existe)? Se fora un invento dun grupo de amigos que, tremenda a resaca e máis tremendo o aburremento, decidiran nun faxionapartamento de Manhattan un domingo pola tarde crear a réplica masculina de  Joan Baez? Unha cousa así, de momento, para descojonarse dos pailáns do Village durante uns días. Ou por unha aposta. Mesmo por chulería, porque yo lo valgo. O folk é unha merda para esquerdistas de parvulario e quinceañeiras de pelo lacio con ínfulas de musa, así que tampouco sería tan difícil (nada é difícil para un madman/madwoman se fan propósito): buscar un tipo axeitado, un compositor, un produtor, un periodista e un par de hosteleiros. Con iso debería abondar.

“O tipo póñoo eu. O outro día liguei cunha desas liberadas do West End, unha rubia impresionante, pero para acabar mollando tiven que pagar peaxe nun deses locais infectos do Village onde a xente lle ten máis medo á ducha que Janet Leigh. Presentoume a un paleto de Minnesota, coido, un universitario xudeu, canijo e feo, pero que a ela parecía encantarlle. Que malo era, tíos. Cantaba co cú, tocaba a guitarra de pena e o da harmónica era para velo. Agora si, era o prototipo total: a ese collíano entre Hoover e McCarthy e non deixaban del nin o rastro.”

Feito. O luns comezaron montar o asunto e o para o mércores xa tiñan todo amarrado. O tipo sería un paleto, pero listo como a fame: quitou o dobre de cartos que se lle ofreceron, pero parecía pagar a pena. Xa postos en marcha, cun par de concertos no Gaslight e cun par de artigos no New York Times e na folla parroquial do West End, incluida a fábula da visita a Woody Guthrie (xogada maxistral do “Don” Draper de quenda) e unhas cantas historias sobre trenes, circos, burdeis e pitillos de liar, digo que un mes depois xa estaba gravando o seu primeiro disco. E de seguido, o segundo.

O que empezara como unha broma total, medrara medio en serio. Cando quixeron rectificar, a cousa xa fora demasiado lonxe e, ademais, daba cartos. Despois doutro par de discos, xa postos, despediron ao primeiro produtor e chamaron a outro, un tal Tom Wilson, e de paso buscaron fóra do Tin Pan Alley ár fresco para as novas cancións. Se o primeiro truco funcionou, non vos digo esto! Pero o paleto pasouse de freada e houbo que despedilo. Inventaron un accidente de tráfico, pagáronlle o finiquito e acabouse o asunto.

Pero alguén dixo: “coa de cartos que estamos a facer, imos parar agora?”. Buscaron outro cantante, un tipo que se parecía algo máis a Juan Pardo que ao propio Zimmerman, certo, pero a eles xa lles daba igual. Aqueles madmen/madwomen ían tan sobrados que apostaban case a cegas. A cuestión xa era puro experimento para comprobar ata que punto podían ser idiotas os fans. Así, inda que ao principio pedíranlle ao novo cantante que imitara ao anterior, pouco despois déronlle permiso para cantar coa súa propia voz e o seu propio estilo: o country! E, efectivamente, comprobaron que os fans son idiotas. De tódolos xeitos o máis brutal de todo foi cando anos despois decidiron cambiar por terceira ou cuarta vez de cantante e contrataron… a un cristiano renacido! Iso foi tremendo, a proba de lume, o máis do máis. E que pasou? Nada! De feito, inda seguen hoxe dándolle a manivela dos cartos. Deben ir polo 17º Dylan e o que inda queda. Agora teñen a un tipo con bigotiño ao que non lle chega a voz aos beizos, pero os fans seguen aí, ao pé do cañón.

Estes madmen/madwomen son a hostia. Que non?

Austin, Texas, 20 de abril de 2003

Bob Dylan está almorzando no Empire Hotel cando pola porta entra Margaret Moser, aquela gruppi dos ’70 e parte dos ’80 reconvertida hoxe en figura da prensa musical, polo menos polo que respecta a Texas, que non é pouco. Todo aquel coñecemento non había quedar en nada, e Margaret sempre foi unha tía lista. “Nunca tiven problemas morais con todo aquelo, Bob”, lle di cando rememoran algunhas das visitas que o cantante fixo polo Estado da Estrela Solitaria en tempos. “Hai moita xente que se declara atea ou non crente pero que segue aferrada aos principios e valores do catecismo. Meu pai non. Meu pai rompeu con todo aquelo e criou aos seus fillos como entendía que debía facelo. Non lembro cantos anos tiña cando levei ao meu primeiro mozo a durmir a casa, así que podes facerte unha idea.”

“Xa non estás con Charlie”, di cando cambian de conversa. “Foise hai uns meses”, resposta Dylan. “Un bo rapaz”, recunca Margaret. “Abofé”, remata Bob. “Ves? Ese e o irmán son outro exemplo de como unha educación fóra da moral imperante pode dar resultado”. “E iso?”, di Dylan, que inda lembraba a aquel rapaz do estudo de Stevie Ray co seu pai baixista. “Eu a eses rapaces coñecinos hai moito. Era amiga da súa nai, ou algo así. Daquela vivía cun camello, un fillo de puta que batía nela un día si e outro tamén. Aos nenos coido que non. Ela era moi noviña, tivera a Charlie con 15 ou 16 anos e casara despois co pai do neno, pero despois metérano en prisión e ela enrollárase co camello ese, que polo menos dáballe de comer a ela e aos cativos. Pero non era vida. Lembro a aqueles nenos andando por alí mentres nós… En fin. Enténdeme, tampouco digo que iso estivera ben, non o creo, sinceiramente, pero foi así… E aí están eses rapaces.”

Dylan calaba. Non o podía crer. Charlie, o gran Charlie Sexton co que percorrera medio mundo nos últimos anos, era aquel neno do pixama de Austin, aquel cativo que lle producira o meirande baixón da súa vida (e foron máis dun cento). Xa non lembraba a súa cara, nin practicamente nada agás o boneco que levaba na man, un delfín de tela. “E o baixista?”, acertou a dicir. “O baixista foi o mellor que lles pasou aos cativos. Despois do camello liouse con el, un gran home, un tipo que foi un heroe para eles, o seu santo e seña. Seguían a vivir daquela maneira. Non era raro ver aos nenos Sexton durmindo nalgún sofá dos locais nocturnos de Austin mentres Speedy e Kay asistían a calquera concerto, ou no coche, mentres ían pillar algo. E aí están. Non sabías nada?” “Non, nada”, resposta Dylan. “Sempre crin que aquel cativo era fillo de ese Speedy ou como se chame. Alucino”. “Pois así é. El tampouco o sabía. Díxenllo eu, aos dous irmáns. A natureza é sabia. Non lembraban nada do camello aquel que lle pegaba a súa nai. Nada. Supoño que o volvería esquecer.  Non me creu ben. Que máis ten? Mellor así.”

(continuará)

Austin, Texas, 25 de outubro de 1991

O Coliseum está a reventar e Dylan é feliz. Remata un set acústico a metade do concerto con It’s All Over Now, Baby Blues, 20/20 Vision (de Milton Estes e Joe Allison) e Mr. Tambourine Man. Electrifícanse de novo e entón Dylan anuncia a Charlie como artista invitado. O Coliseum resposta cunha gran ovación diante da saída do músico local. Sóa Everything is Broken e o novísimo guitarrista faese coa canción en 0′, que se di, ao igual que oito anos antes no estudo de Stevie. Xa non é o adolescente que Dylan coñeceu, pero tampouco hai tanta diferencia, pensa o vello cantante.

Austin, Texas, 26 de outubro de 1996

Faltan minutos para saír ao escenario do Austin Music Hall. Cada quen entretense como pode. Dylan leva colgada unha acustica coa de vez en cando ataca unha vellísima canción desas de pizarra a 78 rpm. que, ás veces, é coreada por algún ca outro membro do grupo. Chaman á porta do camerino. Non é un bo momento, pero Dylan agarda por alguén. “Que pase, que pase”. “Amigos, preséntovos a Charlie”, di case con orgullo. “Lémbralo, Tony? Este é o home. Presentoumo Stevie Ray haberá… máis de dez anos seguro. O pobre Stevie… Cantos tiñas? Anos, digo” “Uns quince”, resposta Charlie. “Quince, si. Un puto fenómeno. Tes que tocar con nos esta noite, o que queras. Sabedes? Este tipo sabe tódalas miñas cancións. Todas! Ou sabía. Podedes pedirlle o que querades. Sabe máis ca ti, Bucky!”. “Seguro”, di este, e o coro de risas do resto do grupo o certifican. “Seguro!”. Chámanos para subir. É a hora. “Charlie, chaval, colle calquera das miñas guitarras, escolle o ampli ou manda a alguén a casa a pola túa, como queras. Nick, axuda ao rapaz e dalle o que quera. Esta noite tocamos… cal era?” “Man of Peace“, resposta Charlie cun sorriso. “Ah! Si. Man of Peace… Que memoria! Veña, arriba!”

Denver, Colorado, 5 de xuño de 1999

Bucky Buxter abandonou o Never Ending Tour para quitar adiante o seu primeiro traballo en solitario, Most Likely, No Problem. A nova xeira de concertos comeza un mes despois e Dylan ten que atopar substituto. Primeira opción: o Gran  Charlie. É un tipo agradable, toca coma os anxos, é novo, é do sur, aprendeu con Steve Ray Vaughan e sabe  todas e cada unha das súas cancións. Non ensaios, non probas, non dúbidas. Nin nervios. No camerino do Fillmore Auditorium Charlie manéxase como se levara toda a vida tocando con eles, incluso con Paul Simon, que os vai acompañar durante estes meses de verán e que non para de vacilar ao xefe.

Agora ninguén o sabe, pero a partir de hoxe compartirán algo máis de 400 concertos, dous discos e unha película, incluído un Oscar por Things Have Changed.

(continuará)

Austin, Texas, 28 de xaneiro de 1976

Morreu a RTR. Dylan tomaría unha copa, pero non pode. Non sabe onde está, pero intúe que é a casa dun camello porque coñece unha morea delas: un coche vello e potente á porta, rexas nas ventás, cen pechaduras na porta, unha boa tele e un mellor equipo de música soando alto. O resto tamén é de libro: estrado, suxo, descoidado. Sabe que mañá sentirá remorsos, noxo de si mesmo, pero agora dálle todo igual: é un boneco de coca, con botóns por ollos e unha cenoria por nariz. Levouno alí Margaret “Maggie” Moser, líder das Texas Blondies, un grupiño de rapazas moi coñecidas no  mundiño musical de Austin, que se adican a procurar que aos músicos que pasan por alí non lles falte de nada. Absolutamente de nada.

De súpeto, Dylan ve aparecer un neno na porta da habitación, en pixama e cun delfín na man. Está durmido, algo asustado quizáis. Non terá máis aló de 7 anos. “Que carallo fai un neno aquí?”, berra e blasfema o cantante. Kay, a noiva do camello, unha nena que de milagre pasará dos 20, totalmente ida, a penas alcanza a abrir os brazos e os ollos e dicir cun fío de voz “Charlie, meu Charlie, ven con mamá”. O cativo camiña de vagar sen afastar a vista da súa nai. Pasa a carón de Maggie, que coas pernas totalmente abertas aguanta os brutais golpes de ril dun tipo ao que Dylan non recoñece, polo menos nesa postura. Pasa a carón do seu pai postizo, un zombie que sorrí cunha copa a punto de caerlle da man. Pasa rozando a mesa onde se amorean a coca, billetes, cinceiros cheos de pavas de distinta plumaxe, unha navalla, un kit completo (pode que dous) de ionqui. O neno sube ao colo da súa nai, semiespida, que o agarima mentres el lle di algo á orella. “Non, Charlie, agora estou con estes amigos e teño que atendelos. Anda veña, volve para cama”, lle di maina mentres mira para o zombie de esguello, facéndolle ver ao cativo algo que non é difícil de entender. O cativo abraza a súa nai e non a solta, non quere, segue a falarlle na orella. Dylan lembra, alí en Hibbing, a Rass, o pequeno can de Billy o Borracho, sempre pegado a aquel home ata cando bébedo descargaba a súa violenta frustración nel. A música está alta, Maggie ri sen parar, o zombie cae ao chan, Kay aperta ao neno contra si. Dylan está moi mal, sinte ganas de potar e non dá.

Austin, Texas, outono de 1983

Dylan está nun estudo con Stevie Ray Vaughan, o novo heroe local da guitarra gracias ao éxito do seu primeiro álbum, Texas Flood. John Hammond, que non prevía ese éxito, programara este encontro para apoiar o lanzamento da nova estrela, e logo nin Dylan nin Stevie quixeron deixar pasar a oportunidade. Están acompañados polo baixista Speedy Sparks e o batería Chris Leyton. Nun momento da sesión entra un rapaz de 15 anos, longo, con ese ar entre despistado e desafiante dos adolescentes. Trae un maletín de guitarra que ten que pesar máis ca el. “Pasa, Charlie!”, di Stevie. O rapaz pasa e choca a man con Speedy mentres este lle chisca un ollo. “Mira”, di Stevie, “é Bob Dylan. Este é Charlie, o rapaz de Speedy”. Saúdanse coa man, de lonxe, o adolescente novo e o eterno adolescente. Non se recoñecen. Nin o imaxinan. Mellor para eles.

(Continuará)

Andivemos esta tempada coa minixira de presentación da nosa magnífica obra A Néboa Amarela, espectáculo de luz e son que titulamos, de xeito orixinal, THE PRESENTEIXON!, acompañados por uns cantos amigos (Santiago Cortegoso, Roberto Casteleiro, Suso Pensado, Morenight, Jenel, Vituko e, coma fichaxe de última hora, o amigo Cybermode). Un éxito rotundo. De público e ventas. Home, con dicir que con só tres meses no mercado o libro xa vai pola súa 1ª edición, xa o digo todo.

Para esas escasísimas persoas que non tiveron oportunidade de velo en vivo e en directo, colgo aquí os tres vídeos que actuaban como fío condutor do espectáculo. Bueno, vale, o espectáculo non tiña fío condutor ningún, pero é que non sei como explicalo doutro xeito. Tratan do secuestro de Dylan por parte de… Bueno, mellor o vedes por vos mesmos.

Unha vez máis, que Dylan nos perdoe.

WALTER CRONKITE

Proba de vida

dylan carbon

Este sábado, ás 20:00, o amigo Rubén Ruibal e un tal César Candelas presentan a súa obra A Néboa Amarela  (ANA/BDB) no CULTURGAL, que este ano se celebra no Pazo da ******* de Pontevedra. Podedes vir todos. Conviña ademais. Vai ser breve. Brevísimo. Brevérrimo. Non teñades medo. Estou pensando que de tan breve, case lles vou dicir a eses dous que a repitan as 8:10...

Para os que inda así dubiden, garantirlles que a partir desa hora queda proibida calquera actividade mesmo lixeiramente sospeitosa de poder espertar a máis mínima actividade neuronal. De actividades culturais e/ou intelectuais, xa nin falamos. Con dicir que na presentación van participar Suso Pensado e Santi Cortegoso, e que vai estar amenizada pola Black Diamond Band (formada para a ocasión por membros das bandas rock pontesas SuperF e QCP!, participantes todos eles nas xa míticas The Dylan Sessions), supoño que xa está todo dito.

Lembrade: sábado, 8 da tarde, no Pazo da ******* de Pontevedra.

Traede apagados (ou en modo vibración) os cerebros! De feito vai dar  igual: non haberá cobertura!

Despois de gravar Mozambique, escoitar unha primeira mezcla da peza, mexar, botar outro (pitillo) e beber o primeiro líquido insán que atopamos, estamos no momento chave da session, ese no que hai que decidir se xa chegou ou se seguimos. É un momento moi difícil porque como imos ata arriba de poción(s) máxica(s) (algúns máis ca outros, que hai quen semella tal que caeu nunha marmita de pequeno) ninguén ten moi claro se o que sinte é canseira ou alucinacións. Logo que? Deixámolo? Sería o prudente, pero… que va! Nós somos como o Rocco Siffredi: unha vez postos, que pase a seguinte!

A seguinte era, porque tiña que ser, Black Diamond Bay, unha das 500 mellores cancións de BD, pero unha canción áspera, longa, cunha cadencia e estrutura repetitiva. De feito non ten máis de 9 entradas en dylancover.com (agora xa dez), un sitio onde se recollen decenas de miles de versións de cancións de deus e onde só cancións como 2×2, Clothes Line Saga ou Cuban Missile Crisis (esta xa é para matrícula) teñen menos versións. E non moitas menos. Pero había que facer honra ao dúo Cachuzo&DlH61, así que insistimos, outra vez uns máis ca outros.

Fixemos un reggae tirao, que era o que (pensamos naquel estado) lle ía a canción, 9 minutos de síncopas ganja ideais para: 1. Durmir ; 2.  Líar un petardo (ou dous: dá tempo); 3.  Botar un polvo (ou dous: dá tempo); 4. Perder o fío do que estabamos a falar; 5. Deixarse levar cun sorriso; 6. Durmir.

Esta non tardamos moito en facela (9 min., aprox.), pero nun estado tal de catatonia que coido foi unha sorpresa para todos cando varios días máis tarde abrimos o correo e vimos que Morenight dera quitado algo en limpo daquel deixarse levar estupefacientes abaixo. Coido que se lle dan a ulir o mp3 a un can da policía, pide uns moscosos seguro. De que falaba? Volvín perder o fío. O feito é que aí está. Deixareime levar cun sorriso.

E non foi a última. A última foi outra pero xa nin a dimos rematado. A Rocco Siffredi tamén lle ten pasado, que conste.

Como a cousa ía razonablemente rápida e sen moitos atrancos, o cantante lanzouse. “Teño aí desde hai ben tempo unha idea para unha versión…” As ideas traídas da casa non son recibidas con caraveis nas TDS (inda diría máis: alí manda o momento, así que o máis posible é que ninguén che faga puto caso) pero como era o cantante… Ademais, son tantos anos escoitando BD que é imposible que o tipo este non teña algunha idea preconcebida de como debería soar esto e o outro. De tódolos xeitos as cousas van tan rápidas aló arriba que poucas veces logra un meter baza, e menos o cantante, un tipo educado e sempre discreto e ben mandado. 

Mozambique (Desire, 1975) foi o obxecto de revisión. Tratabase de acelerar o fraseo e de lanzala, rocanroleala, pero liámonos. “Mellor fai así” “Por que?” “Paréceme” “Eu case que…” “Non me entero” “A min non me soa” “Dá igual, tirade” “É que non o vexo”. Xa digo: liámonos. De mala maneira. Nalgún momento houbo ata certa tensión. Ata pensei que entrara Yoko Ono no local sen eu enterarme! Pero non. Coido que foi a canción que máis tardamos en preparar nunha TDS, inda que ben pensado non debeu ser para tanto. Comezaramos a tocar aló as oito e pico e as pizzas chegaron pasadas as dez, así que levabamos dúas cancións máis a preparación dunha terceira nese tempo. Si. Non debeu ser para tanto, pero en Gran Hermano todo se magnifica. Ademais non estamos acostumados a darlle tantas voltas a nada, así que catro voltas xa nos pareceron de máis.

Chegaron as pizzas. Bueno, as pizzas non chegaron soas, foron buscalas as rapazas. Pedíranse variadas, pero ao final foron todas de aceite. Masa de pizza e aceite. Había alí graxa para encher unha piscina, aquelo era o paraíso do que fai as liposuccións en Dermoración Corpostética. Collíamos as porcións coas dúas mans e sen apertar moito para que non esvararan, como as troitas. Pero conste que non quedou nada. Algún ata fixo un caixalingus. Despois de discutir un pouco (unha vez máis e non vai ser a última) sobre a importancia da calidade do son nas gravacións (non nas das TDS, nas que todos estamos de acordo que teñen que ser lo-fi obrigatoriamente), fomos rematar a faena. (Antes de seguir: son todos uns audiófilos tiquismiquis, capaces de matar por un quitame aló eses harmónicos. Que Dylan os perdoe!)

De volta no local comezamos a gravación de Mozambique. Coa barriga (máis ou menos) chea e despois dun bo rato de lecer, tiñamos medo de non acordarnos do que fixeramos coa canción antes da cea. E polos pelos, pero polo menos iso si, o bo humor estaba xa recuperado. O que é a espesura seguía alí, de serie coa canción. Arrincamos unhas cantas veces e unhas cantas veces houbo que parar. Incluso houbo (Dylan non o quera!) amago de deixala para outro día, pero ao final fíxose. E fíxate: escóitoa é dáme a impresión de ter sido gravada á segunda intentona como moito, mentres que en realidade debimos necesitar polo menos cinco ou seis. Non volverá a pasar.

(continuará)