+dylan

dylanianos, dylanitas, dylántropos, vinde!

Archive for the 'Sen clasificar' Category


Onde estás, De la Highway61?

 
Desapareceu. Non sei por onde anda. Estaba algo despistado desde pouco antes do verán, camiñando por casa dun lado para outro con ese andar paseniño, sempre arrastrando as punteiras, como con medo a pisar. “Senta e escribe algo” lle dicía eu, a ver se acougaba. Pero nada. De cando en vez puña unhas liñas, ou [...]

Outono

Pois iso, que ás agachadas chegou o outono, con Sol e boas maneiras inda que hoxe, desde onde escribo, o día é algo triste. Os días son e serán máis curtos, o que é peor que a chuvia e o frío. dlH61 volverá ás clases de guitarra e, se se anima, perderase en canoa río [...]

Para Eva, para Abraham

Vi una estrella fugaz esta noche
Y pensé en ti.
Tratabas de pasar a otro mundo,
Un mundo que nunca conocí.
Me pregunto una y otra vez
Si llegarías allí.
Vi una estrella fugaz
Y pensé en ti.
 
Vi una estrella fugaz esta noche
Y pensé en mi.
Si ya era como tu querías,
Si seguía siendo lo que siempre fuí.
¿Pasé la línea que marcaste,
Acaso me [...]

Salsa dylaniana

 
Agora si que chegou o verán. O verán é tempo de festas, e festas hainas de tódolos tipos. Sen ir máis lonxe, e atendendo á propiedade das mesmas, podemos distinguir entre privadas e públicas. Entre as privadas temos así mesmo as de Hugh Hefner e o resto. Entre as públicas, están as sesións vermú, as verbenas [...]

Dylan Came to Me

 
No verán do ‘78 meu irmán, feito un gachupín, marchou de viaxe de estudos (por qué os chamarán así?) a Mallorca. Como agasallo trouxome un monopatín, que era o último ultimísimo na época, un artiluxio que fixera moi popular entre os siareiros de Aplauso Leif Garrett, co seu éxito Skateboard, un auténtico Nº 1 enchepistas. Debaixo do brazo viña [...]

A habitación máxica

Non se pode negar que a imaxe é recoñecible. Un rapaz xogando a ser unha rocanrolestar na súa habitación. Taboa en man (eu era máis de air guitar) imita a un dos ídolos do momento, quén sabe, Arctic Monkeys ou Paper Cut, e faino ben o condenado. Ten moi boa pinta. Chámase Taylor French, e [...]

Jacques Levy

No ano 1975 Dylan foi en busca dun home, Jacques Levy, que lle axudara a rematar unha canción, Isis. Gustoulle tanto o resultado que en pouco máis dun mes acabou escribindo con el unha morea de cancións, sete das cales apareceron grabadas no seu traballo Desire, que saíu nese mesmo ano (entre as que non [...]

Molesten as desculpas

Fantasear é gratis. Eu teño moitas fantasías (ben, a verdade é que se saco as sexuais non teño tantas). Entre elas hai dúas que coido comparto con moita xente. A primeira, que deixaremos hoxe de lado, é a resposta a qué faría se me tocaran… que sei eu, 4 ou 5 millóns de euros. A [...]

Unha storia

Corre por aí unha historia (storia, en inglés) da que seguro que tedes noticia. Inda que así sexa, coido que paga a pena lembrala neste day.
Tal día coma hoxe, un ocioso bo día de verán mediados os ’80, Dylan está en Londres. Sen moito en que ocupar o tempo ocúrreselle ir visitar a Dave Stewart, [...]

Balada dun seguidor imposible III

Abandonou o centro de rehabilitación e comezou a viaxar polo país, indo de vila en vila, de cidade en cidade, tocando na rúa e en garitos de mala morte, levando a cabo unha xira que algúns, seguro máis pretenciosos, non dubidarían en calificar como interminable. E todo coa única esperanza, no seu delirio, de tropezar [...]