+dylan

dylanianos, dylanitas, dylántropos, vinde!

BALADA DO HOME DELGADO

Pois nada. Que non hai xeito. Mira que busco e rebusco e non dou atopado ninguén que entenda Ballad of a Thin Man. Vale que todo o mundo pense que é unha das 500 mellores cancións de Dylan, pero entender entender, non a entende nin o Mesmísimo. Aquí xa falou o amigo Rubén dela, hai ben tempo, e incluso un amigo puxo nun comentario a versión ao castelán de Santiago Auserón, fiel abondo ao orixinal como para darse por enterado. Por enterado do que di Dylan, non do que quere dicir. De tódolos xeitos, e como non a vou cantar e polo tanto non necesito que rime nin que teña ritmo, quero eu ser inda máis fiel para que os amigos que aquí entrades teñades a posibilidade de xulgar por vos mesmos. Nos días que virán darei algunha pista sobre as posibles interpretacións.

“Entras na habitación cun lapis na man, ves a un tipo espido e dis: “e este quen é?” Fas o que podes pero non chegas a entendelo, xusto o que dirás cando chegues a casa.  Porque algo está a pasar aquí e non sabes o que é. Non si, Mr. Jones?

Ergues a cabeza e preguntas: “está iso onde está?” Alguén se decata da túa presencia e di: “é del”. E ti dis: “que é meu?” E outro máis di: “onde está o que?” E ti dis: “Meu deus, é que estou aquí só?” Porque algo está a pasar aquí…

Das a entrada e entras para ver ao paiaso tolo, que vén cara a ti en canto te escoita falar e di: “que se sinte sendo tan raro?” E ti dis “imposible” mentres che dá un óso. Porque algo está a pasar aquí…

Estás moi ben relacionado cos leñadores que che consiguen cousas cando alguén ataca a túa imaxinación. Pero ninguén respecta, o que fan é esperar a que asines cheques para organizacións de caridade que desgravan impostos.

Estiveches con profesores e a todos lles gustaron as túas opinións. Discutiches con grandes xuristas, leprosos e criminais. Chapaches tódolos libros de Scott Fitzgerald, eres moi lido, todo o mundo o sabe. Porque algo está a pasar aquí…

O tipo que traga espadas vén cara a ti, ponse de xeonllos e presínase, fai soar os seus tacóns e sen previo aviso pregunta que se sinte. Devólveche a gorxa e dáche as gracias por deixarlla. Porque algo está a pasar aquí…

Agora ves ao anano dun só ollo berrando a palabra “agora” e ti dis: por que? E el di: “como?” E ti dis: “que significa?” E el volve berrar: “es unha vaca, dáme leite ou vaite para casa”. Porque algo está a pasar aquí…

Entras na habitación coma un camelo e engurras a cara, metes os ollos no peto e pos o nariz no chan. Debería haber unha lei que che proibira andar por aquí, deberías estar feito para levar auriculares. Porque algo está a pasar aquí e non sabes o que é. Non si, Mr. Jones?”

Que? Como vos quedades? Acojona, eh? Non entendedes nada. Eu tampouco. Nós somos Mr. Jones, pero ninguén quere recoñecelo.

4 Responses to BALADA DO HOME DELGADO


Comentarios

  1. Comment by Mafalda | 2010/07/12 at 21:51:49

    Mi madriña!
    Para poder entender ésto tendría que fumarme toda la producción de cannabis de Bolivia y aún así estaría demasiado coherente. Pero, como esa opción no la veo muy recomendable… me voy a arriesgar: yo creo que se trata de una persona, sola y diferente a los demás, intentando comprender las cosas que suceden en un mundo de locos donde todos quieren algo de él… (demasiado obvio?,pues así de sobria no se me ocurre nada más, esperaré las pistas…)

  2. Comment by r.r. | 2010/07/20 at 13:07:33

    Dicía non sei quen en non sei que libro: ¡Non hai nada que entender!

  3. Comment by r.r. | 2010/07/20 at 13:09:54

    ¡Otias, non lembraba eu que en tempos profanei este santísimo bló!

  4. xan
    Comment by xan | 2010/08/22 at 12:05:11

    Non coñecia a paxina ata hoxe mesmo e alegrome saber que non estamos sós neste mundo. Dylan, Dylan, Dylan…proque hai que entender ou querer entender todo o que dí nas suas cancións? Porque lle damos voltas e mais voltas a unha frase, a unha palabra, a unha entonación cando a veces non quer dicer nada?ou quer dicer o que en ese intre lle pasaba polo maxin a Dylan, que é capaz de esquencelo en cinco minutos… en fin teñolle dado moitas voltas o mundo dylaniano e o final convencime de unha cousa: tomao como é, e disfruta con el.
    Saudos
    Xan


Comments are closed