+dylan

Resulta que cando estiven por aí de rule, cando escapei, para entendernos, a miña marabillosa De la Highway Sixty Band (DlH6′Band) non parou de traballar e actuar por putis e furados polo estilo, é dicir, de facer o de sempre. Como tardaba tanto en volver e non daba sinais de vida, o amigo e teclista Kent Dallas púxose a escribir cancións, polo aquel de ampliar repertorio, e mira tí que me adicou unha a min. O que me prestou. Ademais a canción era deliciosa, pode que algo dylaniana, si, para que nos imos enganar, pero deliciosa. Repito: o que me prestou. A canción xa estaba máis que feita, e soaba moi ben, pero á miña volta empeñáronse en que metera eu unha voz e algo á guitarra, que si, que xa verás, que veña, que tal e que cal… En fin. Estragueina. Unha vez máis. Pero eles son así, tan delahighwaynitas como eu dylanita, e xa sabedes que iso non pode traer nada bo.

A canción está en inglés, que Kent é de Connecticut (pronúnciese conética, con e aberto e longo, ben aberto e ben longo) e titúlase Flesh and Bones. Di así:

My friend is gone, flesh and bones / I hope he’s on his own. / The river’s wide, the tide gets high /As tears go by. / No place to scape to, no place to run / Oh, where are you, dlH61?

This howlin’ wind that takes the leaves / Has brought the cold you feel. / One of this doors, leads to the shore / You’re heading for. / No one will tell you right from wrong / Oh, where are you, dlH61?

Birds will fly, bet my life, you will fall / So often. / Topless places, all those ladies, pretty faces / Hearts broken. / There’s someone waitin’ where they belong / Oh, where are you, dlH61?

Kent Dallas teclados, voz e guitarra; Al T. Erego e Billy Parker Jr. na sección rítmica; un servidor voz e guitarra solista (é un dicir, síntoo sinceramente). Premede aquí e que Dylan me perdoe.