De hippies e punkies: Time Pass… ¿Slowly?
Situación: A RTR está en Bostón. Sam sae do concerto de Dylan e cruza a cidade con Sloman, un periodista da Rolling Stone que non semella caerlle moi ben. Quere atopar a unha rapaza de San Francisco chamada Jane. Na súa procura chegan a un concerto punki. O fragmento gústame especialemente porque esa viaxe a través da cidade ten algo de viaxe a través do tempo; porque é a constatación de que hai moitos mundos pero que están todos neste; porque demostra que pasado, presente e futuro solápanse de contino; porque cando pensamos que sabemos todo, non sabemos absolutamente nada; porque ninguén está nunca de volta de nada.
“Xusto diante da sala hai dous tíos grandes e cachas metendose de hostias mentres outros tíos cachas lles fan corro. Hai sangue que corre coa chuvia polos chanzos. Colámonos por detras dos gardas que tamén están a contemplar as puñadas. Comezamos ensinar os nosos pases plastificados da RTR como se foran acreditacións de prensa para a Casa Branca ou algo así. Déixannos entrar no espectáculo dos monstros. “Punks brancos drogados”. É coma entrar nunha festa nunha cripta. Aparatos de televisión que relocen por tódalas partes, son distorsionado con violencia que soa coma unha vaca que patea a súa placenta e sen saber qué lle deu. Un travesti de dous metros e medio subido nuns tacóns de plataforma dourados, un mono prateado cinguidísimo, pelo roxo crecho, e o batería detrás machacando os seus intrumentos coma se estivera atrapado no seu propio mosquiteiro. Se se supón que se trata dunha sátira non a pillo. Se non o é, entón alguén está moi mal.
(…) Vexo por detrás del que Jane sae do escenario completamente espida excepto por un par de botóns e uns pantis. Chámoa a berros e lévanos por unha esqueira de caracol de ferro até o camerino, seguida doutras catro rapazas igual de espidas. (…) Inhalamos longas raias de neve sobre a funda dun disco. No sitio vai calor suficiente para cultivar cogumelos e eu teño a sensación de estar a fundirme. Abandono a Sloman e volvo abrirme camiño por medio do espectáculo terrorífico para voltar ao salón de concertos no que actúa Dylan. Cruzan a miña mente pensamentos estraños. Qué fan todos estes rapaces vendo esta merda cando podían estar escoitando boa música? Impórtalles algo a boa música? Interésalles algo unha manchea de cantantes folclóricos do West Village dos sesenta? Eles queren ver acción. Queren ver sesos que gotean aplastados no teito. Esto é esa cousa xeracional da que se oe falar todo o tempo? Qué esta a pasar, de tódolos xeitos? Agora xa formo parte dos vellos? E Dylan? Existen certos círculos nos que non se coñece a Dylan? Como a Frank Sinatra? Ou a Bing Crosby? Voa o tempo? Váisenos o tempo voando por tódalas partes? Hai alguén que saiba ver o que está a pasar de verdade? Eu non.”
Sam Shepard, Rolling Thunder Revue: con Dylan en la carretera. (Anagrama, 2006). páxs. 170-172