Molesten as desculpas
Fantasear é gratis. Eu teño moitas fantasías (ben, a verdade é que se saco as sexuais non teño tantas). Entre elas hai dúas que coido comparto con moita xente. A primeira, que deixaremos hoxe de lado, é a resposta a qué faría se me tocaran… que sei eu, 4 ou 5 millóns de euros. A segunda, que é a que ven a conto, é a resposta a otra pregunta clásica: se cambiaría algo e qué cambiaría se volvera nacer. A parte de certos matices (a meirande parte deles sobre o tamaño do membro viril e o seu uso en xeral) o que cambiaría radicalmente sen pensalo nin un instante sería a miña relación coa música.
Gustar xa me gusta, pero faría todo o posible por entendela: armonía, composición, lectura de partituras, audicións, os porqués e os cómos… Despois, por estrita orde de desexo, adicaría o meu tempo a ser quen de tocar con certa soltura un par de instrumentos (guitarra e piano principalmente, pero valeríanme calquera outros). Por último fixaría en vivir dela o obxectivo principal da miña vida, e non renunciaría a el por nada, porque sei que podería facelo. Non me preguntedes por qué. Seino. En realidade os tres desexos van xuntos.
Ben sei que nunca volverei nacer. Por eso, desde hai uns anos, trato de estudar toda a música que son capaz de entender (prácticamente nada) e adico todo o tempo que podo (prácticamente nada) a aprender a tocar a guitarra. O de vivir da música… pois iso, non sairá nunca do mundo da fantasía.
Se volvera nacer, se poidera facer soar a música tal como soa na miña cabeza, Gardián dos teus soños (a miña particular versión do I’ll Be Your Baby Tonight dylaniano) sería unha magnífica canción, e non tería que pedir aos meus ben queridos lectores que fixeran un esforzo por apreciar a intención máis que o resultado. Nada hai que desculpar a Al T. Erego e a Billy Parker Jr. (baixo e percusión, respectivamente, uns xenios) pero a Chiquito (voces e guitarras)…
(”O pasado día 1 chovía e pouco había que facer. Pola miña cabeza pasaron unha idea, unha melodía, un ritmo e tenteinos quitar para fóra. Non fun quen. Non hai con que. Qué impotencia. En todo caso comparto con vós o resultado, se é que se pode considerar así. Molesten as desculpas.”)