+dylan

Construíulle unha cabana en Utah á súa muller e alí foron vivir. Contan que daquela sufriu un accidente de moto que o tivo recluído na casa durante un tempo, tempo que empregou para empaparse da música country-western que o rodeaba. Aos poucos comezou sentirse seguro naquel terreo que el estimaba lonxe das querencias do “anano maricón aquel”, como Dylan (cada éxito deste era unha navallada para Thomas) era coñecido naquela cabana de Utah. Lady, Lay, Lady, Alone in the Watchtower, Another Morning, The Woman in You ou If Not For Me, foron algún dos temas que chegou a publicar naquel páramo de Salt Lake. Era feliz entre regatos, árbores e coellos que corren cando un desaprensivo lle puxo nas mans o Nashville Skyline. Alí estaba aquel fillo de puta amosándolle unha guitarra cuspidiña á súa, fitándoo aos ollos e con cara de dicir mentres o saudaba: “ves, imbécil? Teño unha guitarra como a túa”. A impresión deixouno sen pelo, sen fala, chosco dun ollo e cun tic nervioso na perna dereita. Tardou varios anos en recuperarse.

Cando o conseguiu (ou iso lle parecía a el), voltou á música, iso si, en contra da opinión do seu psiquiatra e da súa muller, que o ameazou con abandonalo. Ás caladas xuntou un grupo moi bo e moi hippie (chamouno a Falling Thunder Review) e, en canto a súa muller o deixou, saíu de xira por aí. Foi recuperando as ganas de compoñer e así naceron Pistol Shots Ring Out, Oh Brother, No More Than One Cup of Coffee (I want to sleep), Osiris ou Dorothy, adicada á súa muller e que lle parecía perfecta para cerrar o novo disco que tiña en mente. Dylan publicou Desire uns meses despois e Thomas tirouse ás drogas sen dubidalo nin un instante.

Uns anos despois, xa co cerebro destrozado e case sen dentes, ingresou nun centro de rehabilitación pertencente a unha secta, deses que utilizan aos drogatas como man de obra barata. Os desta secta, concretamente, adicábanse á edición e venta a domicilio de biblias e panfletos onde se afirmaba que o mundo ía estoupar e cousas así. O bo de Thomas xuntouse no centro aquel con outros desgrazados e formou un grupiño para tocar na igrexa do barrio. A cousa foi funcionando, o templo cada vez tiña máis xente, a recadación do cepillo medraba e vendíanse maís biblias ca nunca, así que os dirixentes do cotarro viron o choio e animárono a gravar un disco (que pensaban vender xunto coas biblias e os panfletos). Coming Train (Slow but Sure), se titulou o LP, que foi un tremendo éxito polo barrio adiante. Foi entón cando Dylan viu a Luz. E quitou un disco. Logo outro. Logo outro máis. Bob Thomas decidiu matalo. Non tiña présa, non. Pero mataríao. Seguro. (continuará)