+dylan

Dylan sufriu un atentado contra a súa vida en maio do 97 mentres estaba hospitalizado. É algo que non ten trascendido, pero que me contou un tipo que o sabe de primeira man. O asasino frustrado chamabase Robert A. Timbermann, coñecido tamén nos ambientes musicais como Bob Thomas. Non foi casualidade nin unha arroutada, o asunto viña de atrás, moi atrás. Se tedes uns minutos, deixádeme que vos conte a historia.

Aló polos primeiros ’60 Bob Thomas chegou a NI cunha guitarra de pao e unha harmónica disposto a abrirse camiño no mundiño folk do Village. Era un gran imitador dos grandes, sobre todo de Woody Guthrie, ao que tentou coñecer no Hospital Greystoke onde este estaba hospitalizado, inda que sen conseguilo. Despois duns meses rulando polos garitos da 4ª, presentouse na CBS cun feixe de cancións prestadas e un par delas propias, pero alí, despois de escoitalo, lle regalaron un disco que acababa de gravar un tal Bob Dylan e o mandaron para casa. “Joder, xa é casualidade!”, din que exclamou de mal talante cando llo deron: a verdade é que el, fan de Dylan Thomas, escollera o seu nome artístico despois de desbotar a posibilidade de utilizar o nome propio do poeta por escasamente sonoro, inda que agora xa non o tiña tan claro.

Despois de escoitar a Dylan decidiu que aquel camiño das vellas tonadas folkies estaba pechado para el, así que decidiu comezar a escribir as súas cancións: Where’s the Answer, My Friend?, Changing of the Times, In the Back of the Pages ou Consternation Road tiveron un certo éxito, pero a saída de The Freewheelin’ queimou as velas do seu barco de ilusión. “Mecagoendiós, o anano de merda outra vez”, foi o que dixo nesta ocasión.

Saíu de NI rumbo a Chicago coa súa guitarra de pao, pero alí, chico, todo era electricidade e non había sitio para os woodyguthries. Quixo a fortuna que se fixera colega duns tipos que tiñan un grupo, The Hawkins’, cos que sen ningunha pretensión, por pasar o tempo, comezou tocar algún dos seus vellos éxitos en plan rock, con guitarras eléctricas e tal. Aquelo funcionaba, aquelo soaba de marabilla, nunca oíra nada igual, era un novo estilo: bautizouno rock-folk e el sería o seu profeta. Comezou traballar en novas cancións nas que ademais atopou acubillo para as súas inquedanzas literarias: Sick Blues of the Subterranean Home, Rolling Like a Stone, Hat Skin Leopard-Box Pill, e Does She Belong To Me? (I’m not Sure) pegaron forte naquel ambiente amplificado. Claro, pouco despois saíu Highway 61 Revisited, e… Bob Thomas entrou nunha fonda depresión. (continuará)

(Imaxe: Guitarra y Bass, de Norma Ascencio. En defecito.com/norma-ascencio/)