+dylan

Pois non. Seica Dylan non fixo brillar a súa luz en min. De feito, mentres el se convertía ao cristianismo eu gañaba plena conciencia do meu ateismo, o que non impide que as obras que pariu no seu período cristián sexan moi queridas e apreciadas por min, até o punto de que Slow Train Coming, Saved e Shot of Love forman parte do cerne do meu dylanismo (xunto con Blood on the Tracks, Before the Flood, Desire, Street Legal, At Budokan, Infidels, Empire Burlesque e os Greatest Hits, Vols. 1 & 2.)

Xa daquela (e inda hoxe o fan) me preguntaban cómo sendo ateo e tan antirelixioso podía escoitar aquelas cancións e facelo ademais con tanto gusto. Non o sei. É iso mesmo: gústanme. Tamén son antisionista e teño por obras mestras O pianista ou a Lista de Schindler (e algunha que outra canción de Dylan) por nomear dúas pelis do ramo das máis recentes; e direi que para non acabar de entrarme a música chamada clásica é curioso que as únicas obras que sería capaz de recoñecer en menos de 10 segundos sexan o Mesiah de Haendel (“Every valley shall be exalted”) e o Gloria de Vivaldi (“agnus dei miserere nobis”); e podería engadir que pasei non poucas tardes dos xoves sentado na Catedral de Santiago escoitando os ensaios do organicista. Non vos pasan a vós estas cousas? Supoño que si, claro.

Á parte da gran calidade dos tres discos cristiáns do noso amigo (inconmensurable en Slow…, puntual en Saved e Shot…) o que máis aprecio neles é a completa honestidade do artista, un compositor e letrista que se presenta “espido e de xeonllos” ante nós, como el mesmo di no “salmo” presentado no anterior pos. É lugar común no dylanismo dicir que Sarah é unha das poucas cancións nas que Dylan abriu a súa alma ao respectable para deixar ver o seu interior. É un tópico, digo, e como moitos deles, falso. Dylan non é o poeta críptico que se nos quere facer ver, non se oculta practicamente nunca, e moito menos nas súas obra maiores, que o son, ao meu xuízo, precisamente por iso. Non é unha cuestión puramente dylaniana, senón que é algo aplicable a calquera artista: a honestidade (alguén falou de honestidade brutal), a honradez, o baleirarse na obra, a verdade (torear con verdade, din os taurinos) está detrás de toda obra mestra, sexa pintura, literatura, música… Na poesía, enténdese, inda máis. Poucos poden presumir de ter deixado tanto sangue nas súas pegadas (ou nos sucos, é igual) como Dylan, e a poucos se lles pode seguir o rastro da súa vida e do seu pensamento a través das súas cancións como a el, malia que sexa un mentireiro patolóxico cando fala, como xa vimos: só temos que escoitar e ler con atención (coidado, é posible que non nos guste o que imos ver nunhas segunda ou terceira atentas lecturas e pode que prefiramos deixalo estar).

Non quero que ninguén tome esto como unha xustificación, non a necesito. Tampouco quero que entendades que trato de convencer a ninguén das bondades do Dylan cristián nin de ningún otro dylan posible. Aló cada un. Hai quen di que BD é unha merda, que ten unha voz pésima, que desafina, que non sabe tocar a guitarra e que as súas cancións non hai deus que as entenda. Qué vou facer eu? Se non o ves non o ves. Eu tiven un amigo que foi á Acrópole de Atenas e dixo que aquelo era un desastre, que os edificios estaban destrozados e as pedras, rotas e vellas, todas estradas polo chan. É algo evidente, non fun quen de negalo. Inda así fixen o esforzo e fun capaz de facerlle comprender a grandeza toda da civilización que puxera o aquel en pé, pero decateime de que nin en mil anos sería quen de facerlle ver a grandeza mesma, a beleza daquelas ruinas.