Shine your light on me (II)
Aqueles que tratan de atopar razóns científicas nas visións místicas coinciden en que para que estas se dean é necesaria unha certa predisposición. Quere esto dicir que é tan difícil que un indio cego de peiote ou mescal vexa a Virxe no lombo dun búfalo como que un acólito esquizofrénico farto de Quinito escoite falar a Manitú baixo a cúpula de San Pedro. Xa dixen que non cría nin unha palabra da visión dylaniana, pero coido que o da predisposición si que ven a conto.
No verán de 1975 Dylan gravou unha fermosísima canción, con seguridade unha das 500 mellores cancións do seu repertorio, Oh, Sister, onde podemos escoitar: “…non deberías tratarme coma un estraño / ao noso Pai non lle gustaría que o fixeras / debes decatarte de que estás en perigo”; tamén “…e non é o noso proposito o mesmo nesta terra / amalo e seguir as súas ordes?”; ou inda máis explícito na ponte desa mesma canción “Criamonos xuntos/ desde o berce até a tumba / morremos, renacimos (reborn) / e fomos misteriosamente salvados”. Falamos de 1975, catro anos antes da “visión” dylaniana. É posible que Dylan estivera inda lonxe de ser un cristián renacido, pero estaba listo e coñecía o camiño. Tamén é certo que en Desire hai abondosas referencias ao tarot (a parte traseira da cuberta está chea de naipes), á adivinación e outras formas de “relixión”, o que nos volve falar da predisposición dun Dylan en plena búsca: no ano anterior separárase de The Band, a gravación de Blood on the Tracks xerara moitas dúbidas no cantante, a súa relación con Sarah (na foto nas Cataratas do Niagara en 1975) pasaba por un delicadísimo momento e acabaría por romperse definitivamente a primeiros de 1977, Elvis (non esquezamos que foi de quen se acordou cando estivo a piques de morrer hai dez anos) suicidouse aquel mesmo verán e, a xulgar pola riquísima pero enlouquecida deriva da súa música e da temática das súas letras entre 1973 e 1982 non semella que este fora un período de grande estabilidade para o noso amigo, nin vital nin artístico. Buscaba algo, iso estaba claro.
Máis predisposición: no álbum Desire (1975) estaban Steven Soles e Rob Stoner, cristiáns renacidos; na Rolling Thunder Revue (1975-1976) posta en marcha inmediatamente despois da gravación do disco apareceron T-Bone Burnett e David Mansfield, que o eran tamén; en Street Legal (1977-1978 ) e na posterior xira por Australia e Xapón (1978 ) sumáronse máis membros desa mesma secta (The Vineyard Felowship) ou parecida, como Helena Springs, Carolyn Dennis (que acabará casada con BD) e sobre todo a Queen Bee Mary Alice Artes, noiva de Dylan por aquel entón e acusada polos máis rancios dylanitas de ser a verdadeira responsable da súa conversión. Esas eran as compañas de BD daquela, e iso que saibamos. Sería clave para nós saber se reuniu esa tropa ao seu redor conscientemente ou non, xa que iso nos diría se xa tiña clara a intención de explorar esa vía ou se foi un feito sobrevido. En todo caso os membros desta secta, como o será el despois, son evanxelistas convencidos, polo que el tivo que tolerar/soportar a súa presencia e rollo de bo grao (contan que durante a gravación do Slow Train Coming BD púxose tan pesadiño falando de Cristo co vello produtor xudeu Jerry Wexler que este lle dixo algo así como “mira neno, eu veño aquí a traballar, así que non me deas a paliza, vale?”).
De todo esto tírase un feito incuestionable: a conversión de Dylan non foi debida a unha alucinación máis ou menos inducida por substancias psicotrópicas nin por un estado de enaxenación mental transitoria. Convertiuse ao cristianismo con pleno convencemento (“este período foi parte da miña experiencia. Tiña que pasar. Cando me meto nalgo vou a saco. Eu non me ando con gilipolleces” dixo en 1983), tal vez buscando unha saída a un momento difícil da súa vida, tal vez tratando de afastarse de novo duns seguidores que o volveran atrapar (encadear Blood on the Tracks-Desire-Rolling Thunder Revue é o que ten), tal vez porque andaba algo perdido, tal vez porque trataba de reinventarse de novo ou tal vez (ao mellor foi así de sinxelo) porque segue a haber cousas que tiran máis ca dúas carretas.