Shine your light on me (I)
Segundo Feitos dos Apóstolos 9, 3-9, a principios da Era Cristiá un tal Saulo (logo San Pablo), xudeu saduceo, se non me equivoco, tivo unha visión de Cristo. Di o Libro: “Sucedeu que, indo de camiño, cando estaba preto de Damasco, de súpeto foi rodeado por unha luz que viña do ceo, caíu na terra e escoitou unha voz que lle dicía: “Saúl, Saúl, ¿por qué me persegues?” El respostou: “¿Quén es, Señor?” E el: “Eu son Xesús, a quen ti persegues. Pero érguete, entra na cidade e diráseche o que tes que facer.” Os homes que ían con el detivéranse mudos de espanto; escoitaban a voz, pero no vían a ninguén. Saulo ergueuse do chan, e, inda que tiña os ollos abertos, non vía nada. Levárono da man e fixerono entrar en Damasco. Pasou tres días sen ver, sen comer e sen beber”.
Uns 1500 anos máis tarde unha monxa de nome Tareixa (logo Santa Teresa de Jesús) tivo unha serie de visións da divinidade, entre elas unha moi ao caso. Semella que estando sóa coas súas pregarias, fitando un crucifixo coa imaxe do Ecce Homo, ergueu a voz e preguntoulle: Meu Señor, quen che fixo iso?. E Cristo respostoulle: Ti mo fixeche e mo fas cos teus actos e palabras. Polo visto a vida da monxa non era moi virtuosa que digamos, o que por outra banda era normal nos conventos da época.
Avanzando case até os nosos días, Xesús repetiu experiencia con Bob Dylan. Estaba este nun hotel de Tucson, Arizona (presta até dicilo, Tucson, Arizona) despois de rematar un concerto. Atopábase mal, necesitaba algo, calquera cousa, o que fora con tal de que lle permitira seguir adiante. Quitou un crucifixo do seu bolsillo (o crucifixo lanzárallo alguén non identificado ao escenario días antes, segundo el mesmo) e entón: “Xesús apereceuse diante miña como Rei de Reis e Señor de Señores. Había unha presencia na habitación que non podía ser outro que Xesús… Xesús puxo a súa man sobre min. Foi algo físico. Sentino. Sentino en min. Sentín tremer o meu corpo. A gloria do Señor tiroume con violencia ao chan e ergueume despois.”
Estas visións sempre foron así de espectaculares. Sono para nós e fórono tamén para os nosos antergos. Nin os crentes confían nelas. Refírome aos crentes contemporáneos aos feitos: co tempo acaban crendo en todo e poñen candeas aos que antes foron tolos. Así somos. Os que non cren tratan de buscar explicacións racionais (haberá algo máis irracional que buscar explicacións racionais a algo irracional?) como por exemplo enfermedades mentais e/ou o uso e abuso de drogas. Que Santa Teresa era unha enferma mental está máis que probado (se me equivoco, Colodroni dirá) e que Dylan se metía de todo é algo que el mesmo recoñece cando declara ao respecto daquel suceso que “estaba acostumado a tomar calquera cousa”, e que aquela noite “buscaba algo distinto.”
Na miña opinión nada hai de real no que se conta, todo é pura literatura. San Pablo era un encantador de serpes, Santa Teresa unha escritora e Dylan, cando lle pos un periodista diante, un mentireiro. De feito Dylan non é máis ca un personaxe creado por el mesmo para afastar de si os fans, os curiosos, os críticos e, por suposto e en grao supremo, os periodistas (é un mentireiro, non imbécil). Queremos saber a verdade de BD? Pois imos ao cancioneiro a ver que di da súa conversión.