Epifanía II
Pasou o tempo. Inda que non vivía en Hoxendía, xa pouco faltaba. O dez de maio comecei traballar na quenda de tarde. O 9 de xullo Dylan actuaba na cidade como parte dun concerto de tres días do que dicían que a idade dos artistas contratados sumaba 1000 anos (algúns dicían que era a idade media). Era día laborable e o concerto comezaba as seis, así que tocaba escaqueo do choio nada máis asinar o contrato. Ou iso ou non ver a BD. Por non forzar a máquina perdín o primeiro día de concerto, así que non puiden ver a Neil Young tocando All Along The Watchtower, pero o segundo non o ía perder inda que quedara sen traballo.
Veu MJ a buscarme sobre as cinco e alí fumos. Entramos no estadio por riba, pola Avda. da Habana. Desde preferencia a vista era magnífica: no campo unha morea de xente, tamén polas bancadas. O escenario á dereita, ao lado do pavillón. Baixamos para coller sitio diante del e puxémonos a uns 20 metros. Inda tocaban os Kinks antes da Súa Dylanidade, pero daba igual, tiñamos que estar preparados.
Davies non estivo mal, supoño. Ten os seus fans e era media tarde dun día soleado. Certo que non era así como eu soñara ver ao meu ídolo, a plena luz do día, pero así foi. Pouco tempo despois de que os Kinks abandonaran o escenario oín ruxir a xente de detrás. Dixen: aí está. Segundo avanzaba cara a min, primeiro vin aparecer un gorro vaquero, despois o careto máis familiar que vos poidades imaxinar. Debaixo do careto ía unha camisa e unha chaqueta de tafur do Mississippi, negra, segundo lembro, e ao fondo de todo uns pantalóns da mesma cor cunha estreita banda de seda ou veludo polos laterais. Unha fender por diante, de parapeto. Os pes non llos chegei a ver: cousas de poñerse demasiado preto. Os músicos ían todos igualmente elegantes, con levitas, sombreiros e corbatíns, todos de escuro. O baixo era acústico. A posta en escena era ben bonita, coño, de artista vello e respectuoso, inda que algo afastada da imaxe típica nun roqueiro.
Adrenalina a tope. Emocións incontinentes e incontidas. Por Dylan! Era el e estabamos a respirar o mesmo ar! Existía, era de verdade! Cantos discos, cantas cancións escoitadas e cantas máis cantadas! Tanto tempo correndo detrás del pola Rúa Legal abaixo, cruzando apurado polo Calexón da Desolación até a Cuarta (positivamente, claro); tantas veces que subín até o Encoro do Gran Coulee e que baixei pola Estrada do Condado de Lincoln até a Autoestrada 61. Quén me ía dicir a min que a Quincuaxésimosexta acabaría cruzándose coa Wabasha ao fondo da Avda. da Habana.