+dylan

Supoñamos que somos un escritor xaponés de nome Junichi Saga, por exemplo, e que temos publicado no 1989 unha novela titulada “Confesións dun Yakuza”, imaxinade, as memorias dun deses asasinos que acostuman matar ás súas vítimas afogándoas nunha bañeira con gurgullas. Temos sorte e a nosa novela tradúcese ao inglés e é publicada dous anos despois en Estados Unidos. Ben. Dez anos máis aló BD saca un novo disco, Love and Theft. Comprámolo, somos dylanitas, coño, e resulta que hai algunhas cousas que di Dylan que nos soan moito. Non será… Collemos o noso vello libro xa esquecido nalgún estante, soprámoslle o po e decatámonos:

CONFESIÓNS: My old man would sit there like a feudal lord. 

LOVE AND THEFT: My old man, he’s like some feudal lord/ Got more lives than a cat. (Floater)

CONFESIÓNS: “If it bothers you so much,” she’d say, “why don’t you just shove off?”

LOVE AND THEFT: Juliet said back to Romeo, “Why don’t you just/ shove off if it bothers you so much.” (Floater)

CONFESIÓNS: My mother . . . was the daughter of a wealthy farmer. . . . (she) died when I was eleven. . . . my father was a traveling salesman . . . I never met him. (My uncle) was a nice man, I won’t forget him. . . . After my mother died, I decided it’d be best to go and try my luck there. 

LOVE AND THEFT: My mother was a daughter of a wealthy farmer,/ My father was a travelin’ salesman, I never met him./ When my mother died, my uncle took me and he ran a funeral parlor./ He did a lot of nice things for me and I won’t forget him. (Po’ Boy)

CONFESIÓNS: “Break the roof in!” . . . splashed kerosene over the floor and led a fuse from it outside.

LOVE AND THEFT: “I’m leavin’ in the mornin’ just as soon as the dark clouds lift,/ Gonna break in the roof, set fire to the place as a parting gift. (Summer Days)

CONFESIÓNS: I won’t come anymore if it bothers you. 

LOVE AND THEFT: Some things are too terrible to be true,/ I won’t come here no more if it bothers you. (Honest With Me)

CONFESIÓNS: D’you think I could call myself a yakuza if I couldn’t stand up to some old businessman? 

LOVE AND THEFT: What good are you anyway if you can’t stand up to some old businessman? (Summer Days)

CONFESIÓNS: . . . some kind of trouble that put him on bad terms with the younger men . . . it’s up to him whether a session comes alive or falls flat . . . even kicking him out wasn’t as easy as that . . . I decided to wait a while and see how it worked out . . . age doesn’t matter . . . Age by itself just doesn’t carry any weight. 

LOVE AND THEFT: Well, the old men ’round here, sometimes they get on/ bad terms with the younger men./ Old, young — age don’t carry weight./ It doesn’t matter in the end.

Things come alive or they fall flat.

Not always easy kicking someone out/ Got to wait awhile — it can be an unpleasant task. (Floater)

CONFESIÓNS: I’m not as cool or forgiving as I might have sounded. 

LOVE AND THEFT: I’m not quite as cool or forgiving as I sound,/ I’ve seen enough heartache and strife. (Floater)

CONFESIÓNS: Tears or not, though, that was too much to ask. 

LOVE AND THEFT: Sometimes somebody wants you to give something up/ And, tears or not, it’s too much to ask. (Floater)

CONFESIÓNS: Just because she was in the same house didn’t mean we were living together as man and wife . . . I don’t know how it looked to other people, but I never even slept with her — not once.

LOVE AND THEFT: Samantha Brown lived in my house for about four or five months./ Don’t know how it looked to other people, I never slept with her even once. (Lonesome Day Blues)

CONFESIÓNS: They were big, those trees — a good four feet across the trunk.

LOVE AND THEFT: There’s a new grove of trees on the outskirts of town/ The old one — long gone/ Timber, two-foot-six across,/ Burns with the bark still on. (Floater)

CONFESIÓNS: There was nothing sentimental about him — it didn’t bother him at all that some of his pals had been killed.

LOVE AND THEFT: My captain, he’s decorated — he’s well-schooled and he’s skilled,/ He’s not sentimental — it don’t bother him at all/ How many of his pals have been killed. (Lonesome Day Blues)

Efectivamente, semella que Dylan leu o noso libro e que lle pareceu bo dabondo como para copialo. Despois, caeríamos de xeonllos dando grazas ao ceo e choraríamos durante horas sen ser capaces de articular verba algunha, iso seguro. Inda máis cando nos decatáramos de que nese disco BD tamén copia a Shakespeare, Tennesse Williams ou Hemingway.

O mesmo título do disco é copiado de Love and Theft: Blackface Minstrels and the American Working Class. Non é unha copia, é unha mensaxe. Estes minstrels, sabémolo porque nolo explican nun dos dous discos dos Travellin’ Wilburys (inda non falamos deles, non si?), non lembro en cal deles, eran uns tipos que ían de pobo en pobo, como os mesmos Travellin’, cantando cancións populares e tradicionais, recollidas acó e acolá, adaptadas con toda libertade a cada lugar e situación, a cada cantante e a cada audiencia cada vez que eran interpretadas, até o punto de poder resultar totalmente distinta cada vez. Só hai que escoitar Man of Constant Sorrow na deliciosa pelicula dos Cohen e a versión de Dylan no seu disco de debú para decatármonos do que estamos a falar. Ou a Scarborough Fair de Simon & Garfunkel e a North Country Girl do noso amigo, por certo, volta a retomar para crear a sin par If You See Her, Say Hello. Don’t Think Twice, It’s All Right foi denunciada por un tal Paul Clayton que dicía que BD lle copiara unha canción que logo se demostrou ser á súa vez unha recreación doutra tonada tradicional, fonte tamén da canción de Dylan. Retirou a denuncia, claro.

A pregunta é como se fai iso. Abre Dylan un libro ou escoita unha canción e vai copiando con lápiz e papel o que lle gusta? Vai cortando e pegando oracións para crear os seus versos? Ou é capaz a súa memoria de reter frases, ideas, conceptos que despois o seu cerebro creador quita do fondo no intre axeitado? Os clásicos grecolatinos, os grandes escritores medievais e incluso o Brother Lewis of Duluth citado nesta páxina polo grande especialista no Golden Century minnesoteano Colodroni (que nos podería falar sobre isto durante horas e horas), facían así. Tiñan na súa cabeza un enorme arsenal de oracións, textos completos quitados de Horacio, Virxilio, Homero ou mesmo a Biblia que mesturaban no seu discurso cunha naturalidade tal que semella imposible a día de hoxe, cando case calquera tipo de memorización ten desaparecido do noso sistema educativo.

Forma parte Dylan como poeta, como escritor, deste grupo de excelsos? Forma parte dunha tradición literaria de séculos, de milenios? Ou é un falsario, un plaxiario? Sexa o que sexa, que sorte señor Saga de que reparara en vostede.