Os números (tamén) cantan
Remata o mes de outubro, un mes no que BD fixo 15 concertos en 13 cidades distintas (vai facer, inda actúa hoxe no Kohl Center de Madison, Wisconsin, ás sete e media, que serán as dúas e media en Canido, por exemplo) . En realidade os 15 concertos deunos só desde o día 11, xa que levaba case medio mes de vacacións, que xa lle vale. Dar estes concertos supón facer uns 7000 km en 20 días a través de máis de 12 estados e, como curiosidade, adiantar a hora do reló 3 veces (e atrasala unha máis, xa que o domingo de madrugada tocou cambio de hora tamén en Chicago). Non está mal para un pergameo.
Ademais, a meirande parte dos desprazamentos fíxoos por estrada, se non todos, xa que sen coñecer o dato, sí sei que Dylan gusta de moverse en dous autobuses cos seus músicos, técnicos, asistentes (ten un luthier persoal) e as súas familias, todo moi Rolling Thunder Revue (RTR).
Nestes 14 concertos (sen contar o de hoxe, repito) tocou 59 cancións distintas, un repertorio amplísimo, creo lembrar que superior ao manexado na citada RTR. Algunhas delas só as tocou unha vez (Leopard-Skin Pill-Box Hat, Things Have Changed ou Every Grain of Sand, entre elas), mais outras en todos os concertos (Like a Rolling Stone, All Along the Watchtower) ou case en todos (Highway61 e Thunder on the Mountain tocounas en 13 deses 14 concertos).
Contra o que alguén puidera pensar, os concertos non se basean nas súas vellas cancións. De feito, un tercio das 59 escollidas foron escritas e/ou gravadas só nos últimos 11 anos dos 44 de carreira que leva ás costas. Son 18 das cancións interpretadas e, por se houbera dúbidas, 6 pertencen ademais ao seu último disco. Pode parecer normal, pero non temos máis que repasar os repertorios doutros grandes dinosauros do pop-rock (e non tan dinosauros) para decatarmos de que estamos diante dun artista a lo menos peculiar. Hai que engadir que estas cancións novas non ocupan un lugar menor nos concertos: Summer Days, Workingman Blues, Rollin’ and Tumblin’, Thunder on the Mountain foron interpretadas en 10 ou máis ocasións; When the Deal Goes Down en 9 e Tweedle Dee & Tweedle Dum en 7.
Pode haber quen pense que BD se durmiu nos loureiros, mais os números cantan, inda que non tanto como Dylan. E inda se se durmira nos loureiros, que un home coma este de 65 anos esqueza sacarse a coroa algunha vez que outra cando toquea no autobús, coas palizas que se dá, digo eu que se lle podería perdoar.
E por non perder o custume, ás dúas e media, se estades no bareto dalgún amigo, pedídelle que poña algo de BD. Ao mellor coincide e facemos soar a mesma canción aquí e en Wisconsin, que mira que está lonxe.