De Connie nunca máis se soupo. Nin de Arnold Friend. Esta historia que eu conto aquí é unha moi libre tradución/resumo/plaxio/recreación/transcrición do relato “Where are you going? Where have you been?“, escrito e publicado por Joyce Carol Oates no 1966, e quixo esta escritora que a historia tivera ese final aberto e ningún outro. Cada quen haberá de imaxinar o seu.
Ven a conto todo esto porque a amiga Oates adicou este relato ao amigo Bob Dylan, ademais de declarar en moitas ocasións que o escribira despois de escoitar It’s All Over Now, Baby Blue, que conta unha historia moito máis amable, si, pero que tampouco deixa de ser un relato de iniciación, de rutura co pasado e comezo dun camiño incerto. Hai quen ten observado outros puntos de conexión coa obra de Bob Dylan, con pezas como Mr. Tambourine Man o LARS, ou máis obvia, a partir xa do mesmo título do relato, con A Hard Rain… Moito máis atractivo é o enlace con Subterranean Homesick Blues a través da bronca que Arnold Friend lle mete ao seu amigo Ellie (borrado na miña versión do texto):
Don’t hem in on me, don’t hog, don’t crush, don’t bird dog, don’t trail me,” he said in a rapid, meaningless voice, as if he were running through all the expressions he’d learned but was no longer sure which of them was in style, then rushing on to new ones, making them up with his eyes closed. “Don’t crawl under my fence, don’t squeeze in my chipmonk hole, don’t sniff my glue, suck my popsicle, keep your own greasy fingers on yourself!
Resulta moi simpático, sobre todo se entendemos coma unha crítica retranqueira ao estilo dylaniano esa parte na que di “como se estivera utilizando tódalas expresións que coñecía sen saber moi ben se viñan a conto ou non”. Está moi ben.
De tódolos xeitos non son nin Dylan nin as súas cancións a orixe da historia. Esta é moito máis truculenta, e está ancorada na vida, obra e milagres dun tipo chamado Charles Shmidt, un deses serial-killers tan do gusto norteamericano que a principios dos ‘60 matou e violou a catro rapazas novas na zona de Tucson, Arizona. A súa historia aparecera por aquel entón nun par de revistas e Joyce Carol, de sempre fascinada pola violencia (ten un ensaio no que recoñece e analiza esa afección súa), quedou enganchada daquel home que, acompañado en ocasións por un par de amigos (un deles unha muller), tiña como modus operandi ir buscar ás vítimas a súa propia casa.
A identificación de Arnold Friend con Satán é algo que ninguén discute. Xa se ten sinalado que baixo o seu amistoso apelido agóchase a súa auténtica identidade (Fiend, demo, por Friend). Pasa o mesmo coa súa aparencia (a figura do devil in disguise): Connie ve nel un home terriblemente atractivo, pero cando se achega a ela observa que é moito máis vello do que di ser (18 anos, atención: 6+6+6), que semella levar perruca e que os seus pes non enchen as súas botas (ten poutas en vez de pés?). A súa forma de falar abonda nesta idea do disfraz, xa que a súa amabilidade non é máis cun torto camiño cara á ameaza, a imposición, ao desastre. Alguén ten notado que Arnold, Friend e Connie teñen 6 letras cada un (de novo o 666), pero non pode ser máis ca unha casualidade. En todo caso, satanismos á parte, a historia é un clásico relato da perda da inocencia a través da figura dunha adolescente (tema tamén moi querido pola Oates) que se deixa/non se deixa seducir por un auténtico fillo de puta descoñecido.
O relato, considerado coma un fito na narrativa curta norteamericana, tense reeditado en numerosas antoloxías do xénero, e ten un papel moi importante nas xa repetidas nominacións ao Nobel de literatura que posúe esta muller. Foi adaptada moi libremente ao cine no 1985 por Joyce Chopra co título Smooth Talk e Laura ”Lula” Dern e Treat Williams nos papeis principais. Coido que hai outra adaptación moito máis recente para a tele.
