
Vai parecer un conto de fadas, pero non o é. Así foi como pasou, ou polo menos así foi como o contou a propia Scarlet. Bueno, algo de literatura tamén se lle meterá á narración, por que non? A literatura é como un anaco de pan: axuda a tragar a realidade. Tamén pode que pareza un soño, un deses que compartimos milleiros e milleiros de persoas de todo o mundo. Só habería que cambiar os nomes dos protagonistas (non todos e non sempre), pode que retocar un chisco as circunstancias, para vernos reflectidos nel, para recoñecernos. Sirva esta historia para saber que ás veces esas cousas pasan, que os soños fanse realidade. Tamén, se non fora así… que agardaríamos ao espertar?
Scarlet Rivera, nacida Donna Shea en Chicago no 1950, camiñaba por Manhattan adiante co seu violín metido nunha funda. Feitiña, delgada, guapa, pelo crecho case rubio, vestía como unha zíngara, cun ár esaxeradamente hippy que xa no 1975, en Nova Iorque, e inda máis na Illa, sen ser nada raro, comezaba a cantar algo. Ía paseniño, disfrutando do verán no Sol de mediodía. Inda quedaba un bo rato para o ensaio coa banda de jazz latino coa que entretiña o tempo mentres non atopaba algo mellor. Definitivamente non era a “súa” banda, pero pagábanlle 100 dólares á semana e non estaba para despreciar aqueles cartos.
Entón un coche grande, laido, verde, arrimouse á beirarrúa uns pasos por diante dela. Baixaron a ventaniña. Unha muller guapísima, unha modelo, sen dúbida, tal como pensou Scarlet, dirixíuse a ela.
“Ola! Ti, si, ti! Xitana!”. Scarlet parou, agachouse un pouco, e saudou estrañada. “Sabes tocar o violín?”, dixo a muller guapa sinalando á funda coa punta do seu perfecto nariz. Movíase e falaba ao ralentí. Parecía algo ida, pero Scarlet non deu decidido se era unha cuestión psicotrópica, fastío, ou pura pose de modelo insolente. En todo caso, ser asaltada de tal xeito non lle fixo puta gracia. “Non é un violín, é unha metralleta”, contestou. Ergueuse e continuou camiñando.
“Eh!”, berráronlle desde o coche. A zíngara continuou camiñando sen facer caso mentres aquel monstro verde se ía achegando a ela de novo, moi despacio, case en silencio. Só escoitaba o velcro dos neumáticos despegándose con dificultade do asfalto quente. “Sabes tocar iso ou non? É unha pregunta ben sinxela”, recuncou a muller do coche engadindo un punto de arrogancia aos dous de moleza e fastío que xa amosara antes. Seguro que non lle cadraba verse así desprezada, ela, tan guapa, tan rica, pensaba Scarlet. Crecida, detívose e volveu a agacharse. Foi entón cando reparou no condutor. Desde logo aquel perfil era inconfundible, aquel pelo, as gafas negras, impasible, mirando ao fronte. Incrible. Treméronlle as pernas, pero non a voz cando acabou por contestar. “Non máis sinxela que a miña resposta”. Scarlet non ía ceder diante daquela altiva muller, así fora a mesmísima Sra. Dylan. Que o era, por certo.
(continuará mañá, seguro)








