+dylan

Vai parecer un conto de fadas, pero non o é. Así foi como pasou, ou polo menos así foi como o contou a propia Scarlet. Bueno, algo de literatura tamén se lle meterá á narración, por que non? A literatura é como un anaco de pan: axuda a tragar a realidade. Tamén pode que pareza un soño, un deses que compartimos milleiros e milleiros de persoas de todo o mundo. Só habería que cambiar os nomes dos protagonistas (non todos e non sempre), pode que retocar un chisco as circunstancias, para vernos reflectidos nel, para recoñecernos. Sirva esta historia para saber que ás veces esas cousas pasan, que os soños fanse realidade. Tamén, se non fora así… que agardaríamos ao espertar?

Scarlet Rivera, nacida Donna Shea en Chicago no 1950, camiñaba por Manhattan adiante co seu violín metido nunha funda. Feitiña, delgada, guapa, pelo crecho case rubio, vestía como unha zíngara, cun ár esaxeradamente hippy que xa no 1975, en Nova Iorque, e inda máis na Illa, sen ser nada raro, comezaba a cantar algo. Ía paseniño, disfrutando do verán no Sol de mediodía. Inda quedaba un bo rato para o ensaio coa banda de jazz latino coa que entretiña o tempo mentres non atopaba algo mellor. Definitivamente non era a “súa” banda, pero pagábanlle 100 dólares á semana e non estaba para despreciar aqueles cartos. 

Entón un coche grande, laido, verde, arrimouse á beirarrúa uns pasos por diante dela. Baixaron a ventaniña. Unha muller guapísima, unha modelo, sen dúbida, tal como pensou Scarlet, dirixíuse a ela.

“Ola! Ti, si, ti! Xitana!”. Scarlet parou, agachouse un pouco, e saudou estrañada. “Sabes tocar o violín?”, dixo a muller guapa sinalando á funda coa punta do seu perfecto nariz. Movíase e falaba ao ralentí. Parecía algo ida, pero Scarlet non deu decidido se era unha cuestión psicotrópica, fastío, ou pura pose de modelo insolente. En todo caso, ser asaltada de tal xeito non lle fixo puta gracia. “Non é un violín, é unha metralleta”, contestou. Ergueuse e continuou camiñando.

“Eh!”, berráronlle desde o coche. A zíngara continuou camiñando sen facer caso mentres aquel monstro verde se ía achegando a ela de novo, moi despacio, case en silencio. Só escoitaba o velcro dos neumáticos despegándose con dificultade do asfalto quente. “Sabes tocar iso ou non? É unha pregunta ben sinxela”, recuncou a muller do coche  engadindo un punto de arrogancia aos dous de moleza e fastío que xa amosara antes. Seguro que non lle cadraba verse así desprezada, ela, tan guapa, tan rica, pensaba Scarlet. Crecida, detívose e volveu a agacharse. Foi entón cando reparou no condutor. Desde logo aquel perfil era inconfundible, aquel pelo, as gafas negras, impasible, mirando ao fronte. Incrible. Treméronlle as pernas, pero non a voz cando acabou por contestar. “Non máis sinxela que a miña resposta”. Scarlet non ía ceder diante daquela altiva muller, así fora a mesmísima Sra. Dylan. Que o era, por certo.

(continuará mañá, seguro)

O momento chave da noite foi cando enganchamos On A Night Like This. O título da canción xa o di todo. Esta era unha elección do gran Morenight (outra pista: outra “noite máis”) desde o primeiro día, coido que desde o día en que dixemos “oes, e por que non nos xuntamos e facemos…”  Por unha ou outra razón  non se fixera antes e, inda nunha noite coma esta, que cousas, tivo que agardar o seu momento.

Puxemos a canción para que a escoitara o persoal, que quedou algo pampo co estilo ledo (ou directamente parvo) da canción. César pillou a cuestión á primeira: pachanga! Mentres Yáñez, Morenight e Jenadol (a partir de agora e sen que serva de precedente) falaban de non sei que, o bateras ía dándolle alegría ás baquetas, e miraba para min de cando en cando e dicía: “así, no?”, como querendo reafirmarse  na dúbida. Eu dicíalle que si, que como quixera, que como non, que estaba ben a pachanga. Jenadol non o tiña tan claro (que tiña claro o noso home nunha noite como aquela?), pero aceptou o xogo. E arrincamos. E gravamos, claro.

Non lembro se esta foi á uan, á peich ou á gromenauer. Non o lembro. Dá igual. Rápido foi, iso si. E quedamos contentos. Todos? Non! Una aldea poboada por irreductibles galos inda resiste… Ai! Non! Coleime. Esto non é de aquí, pero case, porque non era unha aldea, pero era Jenadol, un home nun estado negativo. Pero amigos, este baixista caeu de pequeno na marmita da poción máxica, así que non se pode dubidar do seu olfacto musical. E aquí estivo fino finísimo, coma sempre. “Non sei”, dixo, “deberíamos probar outra cousa”. “Cal?’”, dixemos. “Non sei. Algo así” E arrincou con esa liña de baixo que se escoita na versión Mistery. Exáctamente con esa. Purita intuición. Os demais seguírono, eu tamén. De novo o baixista dera na diana, e aquelo soaba de cine. Rematada a proba, como non, gravamos. Esta foi á uan, fixo. Como xa a sabiamos… pois iso. Que foi máis fácil.

Esto si que era dylanonianoniano. Dúas versións da mesma canción en pouco máis de media hora! E non sabiamos cal nos gustaba máis! Uns dicían “a pachanga!”. Outros “a outra!”. Despois de escoitar as dúas, eran os outros os que dicían “a pachanga!” e os uns, “a outra!”. Primeira vez na curta histoira das TDS que dubidamos dun tema xa gravado. Quedaron as dúas, claro: Morenight inda non aprendeu a borrar nada do seu trebello gravador. Afortunadamente.

Nunha noite coma esta, a cousa resultaba moi produtiva. Inda non deran ás 3 da mañá (ou si? Non lembro ben, había moita néboa) e xa levabamos 4 cancións gravadas. Estabamos cansos, si, pero inda quedaban espirituosos, tabacos varios e frenadol. E iso non se pode desperdiciar.

(continuará)

Na bló BCDmúsica do amigo Benjamín Cruz Díaz faise unha homenaxe a TDS. Resulta emocionante, e supoño que inda máis para algún dos membros do proxecto, especial, e merecidamente, homenaxeados. Fixo incluso un vídeo adicado a nós, o cal, que queredes que vos diga, énchenos de orgullo e satisfacción, como ao outro.

Gracias, Benjamín. Xa sabes onde estamos.

Mira que ben! O myspace de TDS xa chegou ás 2000 visitas. Un montón de amigos de Dylan. Ou uns poucos amigos fieis que repiten. Dá igual. Moitas gracias.

Por certo, que o outro día falaba cun amigo analóxico que me confesaba que a el Dylan, de sempre, nin fu nin fa, pero que desde que se enganchara a TDS, como que xa o comezaba a ver con outros ollos. Aí o tedes: a labor de apostolado funciona. Alédome de contribuir a que a Igrexa Adventista Dylaniana Dun Día Destes se vaia enchendo.

Te alabamos, Dylan.

O venres pasado tivemos ensaio os amigos de QCP!, probando unha nova canción. Catro tipos nun garaxe húmido, forrado de hueveras e polispán, tentando darlle forma a unha idea. Prestounos. Ritmo bluesy e estribillo pegadizo. Non estivo mal. Despois, como é preceptivo, xogamos un terceiro tempo pola noite pontesa, rodeados de amigos. Afortunadamente. Moi afortunadamente. 

Non acabaramos a primeira Estrella e xa topamos co amigo Abel, guitarrista espectacular dos míticos Satán y Coplán e profesor da nova xeración pontesa de guitarristas heavies. Melena ao vento e barba de home sabio, malia estar inda lonxe dos 30. Del foi a frase da noite. Viña a conto da simpática dificultade que ten o noso guitarrista Vituko para liberarse dese pequeno duendecillo, Angusyoung, que vive na súa guitarra, ese que provoca que tódolos seus riff soen a AC/DC: “se bebes cervexa, o alento vai cheirar a cervexa ; se bebes viño, cheirará a viño”. Mestre!

Pronto chegaron as chicas, Vero e Cruz, guapas, “arreglás”, co sorriso posto e regalando ledicia, coma sempre. Deberían recetalas contra a depresión. Despois de baleirar unha caixa (aprox.), cambiamos de póla. Chovía, pero daba igual. No de Susi (a provocadora da nosa Flamin’ Susi) atopamos a Vicky, pianista de pro, que nos contou que estaba agora co acordeón. Alí estivo falando con Abel, ao que non coñecía, pero co que tiña unha morea de coñecidos en común, enganchados todos eles, dun xeito ou outro,  á música. Alí escoitamos o noso CD, que recibiu o vistobó do profe. O profe é moi boa persoa e quérenos ben, iso está claro.

Na seguinte parada, Vero e Cruz confesaron coa camareira, mentres o gran Vituko estudaba o novo (24 horas) móbil de Abel, que inda non sabía nin chamar nin recibir chamadas. O certo é que Abel, se un aparato non é Marshall e non ten válvulas, pérdese rápido.

No último da noite atopamos a Yáñez, guitarrista na última das The Dylan Sessions, entusiasmado co resultado da gravación e con ganas de subir a un escenario a defendelas. Tamén saudei a Quique, ao que había ahsdfg anos que non vía. Alí escoitamos algunhas das cancións gravadas por Yañez, e tamén Robert Johnson, de QCP! e, despois de chegar Jenel, baixista dos TDS e de SuperF (que tamén estiveran de ensaio), tivemos a oportunidade de escoitar un par de temas da maqueta que están a facer estes últimos. Por alí andaba Vasco. Estivemos dándonos consellos uns aos outros, vacilando, ríndonos, lembrando momentos futuros, e  todo iso mentres Cruz,  como a princesa de conto que é, se vía rodeada de pretendentes.

Dixen o último? Iso parecía, pero non. No último atopamos a Fran e a Juanillo, e levámonos posto ao Fresco pequeno. Alí xa nos recibiron, por terceira vez, directamente con Robert Johnson e Último Tren, a todo volume. E molou. Carallo se molou.

Todo esto vén ao fío dunha reflexión barrabarística de case última hora da gran Vero. Non lembro as súas palabras, pero si o que quería dicir. Ela quería dicir que o rock, a música, os músicos, os antros onde abrimos gas aos amplis, as barras e vasos tremendo a golpe de baixo, os zapatos de tocar, o ruído, o arrecendo a maría, Miénteme, os paseos nocturnos con vasos de plástico… Vero quería dicir que… Bueno… non me dou explicado, pero eu ben sei o que quería dicir Vero.

Tras Outlaw Blues, suxerencia de More, Isis, suxerencia de Dlh61 e elección de Manu. Descansiño para facer sitio (e) para meter máis líquido. Fumes varios. Xente que entra e sae do local. As mulleres máis guapas do mundo (as mulleres dos músicos), tamén. 

Isis é unha obra mestra dentro dunha obra mestra en si mesma, o album Desire, pero a nós non nos dá medo nada. Aproveitamos o descansiño tamén para dicirlle a Jenel que suba ao ordenata e baixe a canción, para que a xente que nunca a escoitou poda facelo, polo menos unha vez antes de tocala. De paso, así saberemos todos a estrutura harmónica. Baixa e di: “iso vai máis lento que dios, pero escoiteina no yutuf e é toda igual. Vai así” E toca no baixo o riff. “Non é?” mira para min. A min non me soa moito, á primeira non recoñezo o sabor 3/4 do orixinal, pero digo que si, non vaia ser que me bote un virus. Ademais xa sei que inda que dixera que non, ía dar igual, porque antes de que conteste xa están os outros tocando sobre o riff de Jenel. Moloulles. E soa ben. Contundente. No Chorima’s House Studio as cousas van así, xa o dixen: ou estás atento ou xa tes montada a canción. E unha vez arrincado, aquí nin dios dá marcha atrás.

Probamos o fraseo e o ton cun par de estrofas. Ben. Funciona. Mentres os músicos se dan as últimas instrucións entre si, eu divido as estrofas para que ao cantar teñan un certo sentido. Avisarei erguendo a man cando chegue o momento das pontes guitarreiras entre os parlamentos. Tamén sinalarei o solo final e a última volta para pechar a canción despois dese solo. Imos aló.

“Gravamos” di More. “Non, joder, espera”, di Jenel. “Hoxe estás negativo”, di César. “É o frenadol”, asentimos todos. “Gravamos”, repite More. “Veña, grava”, digo eu. ”Bueno vale”, di Jenel. “Pero deberíamos probar unha vez antes polo menos”, recunca. Nin puto caso. Gravamos. Á guan: rematando a canción, Jenel para de tocar. Inda non sabemos por que.  O frenadol, seguro. Á peich: gravérrima confusión do cantante que debía estar pensando en Eva Mendes (só nese caso tería un pase). O peor: tamén desta volta estabamos a rematar. Á gromenauer: agora si, agora si. 

Queda ben. Cerran a canción Jenel e César ao unísono tras un longo silencio. Eu xa mandara parar, pero iso aquí é tan flexible como o horario. Iso si: ninguén pode negar a contundencia do peche. E só cunha mirada. PUM.

Non vai moito máis de media hora desde que rematamos Outlaw Blues e xa temos outra no peto. Isto marcha. E inda falta o mellor momento da noite. “Que tal, Yáñez?”, pregunto. “De puta madre!”, di, “que pasada!”. Que pasada ti, amigo.

(continuará)

Durham, NC; Ypsilanti, MI; Pittsburgh, PA; Springfield, VA; Irvine, CA; Lawton, MI. Son os nomes dalgunhas das cidades norteamericanas desde onde entrou xente para ver (e tal vez escoitar) o myspace de The Dylan Sessions. O abraiante do asunto é que desde hai polo menos un mes a porcentaxe de xente que visita o noso fogar musical desde o outro lado do Atlántico supera aos deste. A estatística recolle os datos do último mes, polo que cambia día a día, pero o que non cambia é que máis do 50% dos visitantes son USA (hoxe, concretamente, superan o 51%, mentres os de España non chegan ao 40%). Alucino.

Polo acento do cantante non será, digo eu. Inda que ben pensado… non teñen un gran éxito por aquí os cantantes italianos? E algún que outro anglosaxón. Mesmo Tony Christie foi nº 1 por aquí cantando Por el Camino de Amarillo. E Tony Ronald vive desde sempre do que gaña actuando na BBC hispana. Ao mellor failles gracia o acento. Ou ao mellor escojónanse, que non é exactamente o mesmo.

Tamén é alucinante o feito de que máis da metade dos visitantes, en xeral, sexan mulleres, e inda máis que dous tercios deses visitantes non superen os 25 anos. Ten que ter algunha explicación. Que uns émulos galegos de Dylan teñan máis éxito nos USA que aquí, que sexan seguidos por máis mulleres ca homes (onde están esas mulleres? Que levanten a man, por exemplo) e que interesen maioritariamente á xente máis nova… Eu digo que aquí ten que haber algo máis. Ten que ter truco. Home, como ser, somos novos, bos músicos e atractivos, pero… tanto?

PD: Teño un topo nos United States of America ao que lle consultei o asunto. En canto saiba algo, aviso.

De novo ao tallo. Despois de case dous meses de parón, que agardamos non se repita, o día 16 de xaneiro parimos a III Session. Desta volta volvimos contar con César á batería e recrutamos a un feroz guitarrista, o gran Manu Yáñez, disposto a cortar o ar coa súa Ibanez. Volvía o rock’n'roll.

Quedamos no Chorima’s House Studio ás 10:30 hora musical flexible (HMF a partir de agora), así que serían case as 12 cando arrincamos. Ou sen case. Antes tomámoslle un café, metimos algo de fumes varios, frenadol (para cando a súa calificación como substancia psicotrópica?), e tiramos de Jack Daniels. Alguén pensou que necesitabamos un espirituoso USA para afacérmonos ao que viña, e acertou. Resultou escaso, pero acertou.

Explicámoslle a Manu como ía aquelo: por libre. Que as cancións son a escusa para colgar as guitarras ao lombo: unha vez alí postas e enchufadas, a cousa pode saír por onde saia ; que non hai ensaio: en canto todo o mundo sabe os acordes, gravamos ; que se grava á guan, á peich ou á gromenauer, e non hai máis oportunidades : só se repite no caso de que alguén se confunda de canción (que pode pasar) ; que se sabe como empezan as cancións, pero nunca como (nin cando) acaban: iso é aleatorio e depende do momento, polo que hai que estar atento ; que como esperes a que alguén che dea algunha indicación de como tes que tocar, non tocas ; que buscamos a imperfección absoluta, aquela que nos permita deixar rexistrada máis a nosa paixón pola música que a música mesma. En resumo: abre os ollos, abre as orellas, reláxate e disfruta.

Unha vez explicado todo iso, a pregunta clave: que tocamos? “Manda More”, digo eu. E More di: “Outlaw Blues”. Poñémola para que a escoite o resto. Non ten problema. É un blues canónico, primitivo, que cheira a baixamar no Delta, a camioneta de reparto de whiskey de Tennessee, a antro de Chicago. A vibrante e brillante voz de Dylan en todo o seu esplendor, tan fácil de parodiar, tan difícil de imitar. Volvemos a 1965, e coido que é a canción máis vella de Dylan que fixemos ata o de agora, e a nosa primeira incursión nos ‘60. Imos abrindo campo.

 Á guan, á peich, á gromenauer. Lista. Non quedou nada mal considerando que inda estamos arrincando e que inda queda noite por diante. A primeira é sempre a máis difícil. Así e a todo, coido que fumos capaces de respectar o espíritu do orixinal, que xa é moito. Seguro que Jack Daniels sorrí nalgunha parte.

(continuará)

Hoxe á noite hai Session. Para me ambientar poño BIABH. Tento meterme na pel dun quinceañeiro do ano ´64 (Tom Waits, Patti Smith, Bruce Springsteen…) escoitando por vez primeira este furacán de palabras, de sons, esa violencia verbal, esa contundencia, esa exhibición de seguridade e orgullo, esa falta de inocencia… esa música do demo. Tento meterme na súa pel e lembro irremediablemente a primeira vez que escoitei London Calling. Debeu ser algo parecido, só que aqueles rapaces do ‘64 nunca escoitaran antes BIABH. Pero tivo que ser algo así.

Sóa It’s All Over Now, Baby Blue (non é literatura: xuro que soa agora mesmo). Ananos ao lombo de xigantes. E así, unha e outra vez.

Aquí estou, en Hibbing, 1956.

Estou á porta da Hibbing High School, algo nervioso, porque por esa porta sairá nuns minutos Bob Dylan. Bueno, Bob Dylan inda non existe, nin el o sabe, pero vai saír dun momento a outro por esa porta, iso seguro. Tamén estou nervioso porque xa hai un rato que cheguei e, como podedes supoñer, a porta dun colexio non é o sitio de paseo máis axeitado para un tipo de 45 anos vestido cunha gabardina cor verde gabardina, e a xente comeza a mirar con desconfianza. Que que fago aquí? Esperar a Dylan, xa o dixen. Que como cheguei aquí? Esa é outra historia.

Cheguei subido a un contedor de lixo. Eu, ademais de adicarme á historia, a escribir a medias obras de teatro, e a facer e cantar cancións, é dicir, ademais de perder o tempo tan ricamente, tamén son inventor, concretamente o inventor da máquina do tempo. Admito que conseguir un contedor está chupado, pero é que hai que poñelo á velocidade da luz, e esa xa é outra historia. Para iso precísase unha costa ben longa e pendente. E moito valor. Quixen probar cun DMC DeLorean, como mandan os cánones, pero tendo en conta que lle tremo aos lóstregos, e que na miña vila escasean os DeLorean e sobran as costas, optei pola opción contedor. Iso si: ten que ser de aluminio, que un tampouco está tan tolo como para tirarse cun de plástico. Fácil, si, pero hai que facelo.

En fin, que aquí estou mentres saen os rapaces. Agora toca asaltar a Dylan. Teño que explicarlle algunhas cousas. Convencelo de que escoite a Guthrie, a Halley (esto vai ser o máis fácil, supoño), a Williams, a Johnson… Que lea poesía surrealista (se é que iso existe). Teño que deixarlle caer a estrutura harmónica de Just Like a Woman, asubiarlle a melodía de Blowin’ in the Wind, convencelo de que saír na portada dun disco coa moza agarrada do brazo é unha idea xenial… e agardar que a súas enormes memoria e capacidade de absorción de ideas alleas (por dicilo dalgún xeito) non sexa un mito sen fundamento. Sinto o peso dunha enorme responsabilidade: a de convertir a ese adolescente con cara de mamón nun auténtico xenio da música popular, no compositor máis influinte da historia do rock. No autor de Sarah. Non vos podo fallar.

Se non perdo moito o tempo en explicacións con este homiño (e atopo unha boa costa) ao mellor inda monto no contedor e me achego a Liverpool a convencer a Lennon de que compre o Highway 61 Revisited ou, se apuro algo máis, o BIABH. E se dera falado con Springsteen…

Esto de cambiar a historia da música da un choio de cojones. Dígovolo eu.