+dylan

Moi ben. Até aquí chegamos. Despois de darme un tempo para pensar e sobre todo para probar se había vida fóra do blogomillo, volvo xa nada máis que para dicir adeus. Entrego esta blo ao seu lexítimo dono, Rubén, para que faga con ela o que lle pete. Se decidira borrala só lle pido que a deixe aquí, non sei, uns 15 días, quizais algo máis, para darme a oportunidade de despedirme con este pos de todos os que pasan por aquí, incluso os que pasan de pascuas en ramos (qué apropiado!).

Que saibades (quen lle interese) que o pasei moi ben, que aprendín moitas cousas, que traballei moito e deixei aquí moitas horas e neuronas, que durante un tempo sentín a necesidade vital de chutarme blogomillo varias veces ao día, que sentín interese polo que diciades, o que pensabades, que quixen deixar e deixei a miña opinión en canto debate se formulou e incluso nalgún que non se formulara até que cheguei eu a levar a contra (touchin’ balls). Pero rematou. O mundo virtual pode ser moi grande, pero tamén pode resultar moi pequeno, e o meu foise encollendo até a mínima expresión. Non sei. Será cousa miña. Cansei.

Repito: foi moi divertido mentres durou. Aquí, coscretamente, estivemos movéndonos ao redor de Bob Dylan, The Man in Me, utilizándoo como excusa para coñecernos mellor a nós mesmos. Non foi nada importante, tan só unha palla (mental) máis no enorme palleiro (mental) que é o blogomillo. Pero fixemos amigos (Hai un amigo en min) e iso si que é importante. Ben pagou a pena. Carallo se a pagou.

Como despedida, unha nova canción. A sexta. Non será a última, agardo seguir facendo versións dylanianas con máis ou menos fortuna (maiormente) e colgándoas no meu sitio blogdylan.podomatic.com (os meus amigos, supoño, faránse eco de cada saída). Nesta ocasión aproveitamos esa marabillosa She Belongs To Me (o meu atrevemento non ten límite), unha das 500 mellores cancións de BD, e facemos Non pertence a ninguén. A instancias do gran Kenny Dallas utilizamos un sample ben coñecido por todos, por variar, que coño. Coido que non está de todo mal, contando sempre coa boa vontade e disposición dos amigos de +dylan. De tódolos xeitos non se trata máis (nunca se tratou, supoño que iso sempre estivo claro) que de divertirse, sen pretensións de ningún tipo.

Bueno, amigos. Lorenzo, Mánel, Rubén, Nessuca, Ana, César, Isabel, Mario, Juan, o Home do Tempo (Antonio?) e algún máis que non coñezo e se me escapa. Os que pasaron por aquí e deixaron a súa pegada. Tamén os que pasaron e por unha ou outra razón non a deixaron. Os que volveron unha e outra vez e os que, mágoa, non quixeron volver. Xa sodes todos meus. Para sempre.

Son Chiquito de la Highway 61. Por favor, non me esquezades. Un bico e moitas gracias por todo. Que pasedes unha boa noite.

Hai uns días, nun descanso á porta do local de ensaio, estabamos Kenny Dallas e máis eu alí falando mentres tomabamos unhas cervexas e nos faciamos un mei. Saíu o amigo Rubén na conversa, que mira que anda baixo o home, con tristuras e sustos, con mal rollo e ansiedade. Pobre, diciamos. Habería que facer algo. Pois o qué? Coño, unha canción, ou é que sabemos facer algunha outra cousa? E veña. Andabamos aquela tarde con Down in the Flood, unha das 500 mellores cancións de Dylan (mira, por unha vez, se me apuras, unha das 498 mellores, que é imposible de todo que non teña dúas peores que esta, imposible, inda que non se me ocorren cales), buscándolle as voltas, digo, así que dixo Kenny: “veña, unha letriña leda ben lla fas, así, para animalo un algo, coño”. Home, Down in the Flood non é a ledicia da horta que digamos, nin letra nin música, pero os amigos aplicáronse a un arranxo moi divertido e eu, penso, fixen o propio. E aló foi. Á primeira. Dylanianamente, con perdón. O título xa foi outra cousa, que non nos dabamos posto de acordo. Ao final quedoulle Limpeza de sangue #2, que non ten nada que ver co que se canta, pero qué coño, unha homenaxe é unha homenaxe.

De novo, a dlH6′Band ao completo: Al T. Erego e Billy Parker Jr. na sección rítmica, Kent Dallas ao piano, e un servidor berrando e rompendo cordas. Que Dylan e a Mesa pola Normalización Lingüística me perdoen.

Ah! Esquecíame: se queredes escoitala, premede aquí, onde pon aquí. Pero non aquí. No primeiro aquí, quero dicir.

Os ingleses non comen. Ben é certo que teñen aí un momentiño de relax a media mañá que chaman lunch onde tiran dun medio sandwich de ovo e outro medio de crema de maní con leituga, un pasteliño de amora e un pouco de zume concentrado de melocotón, pero iso é todo. Ben. Pois nós aproveitamos aquel momentiño para escapar do congreso e ir ver ao home que berrou Xudas. Fumos até Ashton-in-Makerfield, unha preciosa vila a unha media hora ao oeste de Manchester onde, na mesma beira do río, se atopa o Chantal Maillard Memorial, un moderno hospital psiquiátrico onde, segundo me explicaron, se puña en marcha daquela unha nova terapia centrada en tranquilizar aos enfermos por vez de curalos. Algúns lembraredes que é alí onde está ingresado Bob Thomas, inda que agora imos falar do enfermeiro que o trata, iso é, do amigo que me mantén informado sobre as cousas do bo de Bob, iso é, do home que berrou Xudas.

Bruno Stapenhill, así se chama. Vivía en Birmingham, onde nacera, inda que daquela estaba a facer unha diplomatura de podoloxía na Keele University de Manchester. Andaba detrás dunha morena impresionante á que trataba de evanxelizar na nova relixión do Amor Libre, á que el se convertira con tan pouco esforzo como éxito, inda que ela semellaba moi aferrada ás súas crenzas. Noutras palabras, que non había maneira. Pero el insistía. Era maio, ela era dylanita, Dylan actuaba no Free Hall e, inda que a Bruno aquel tipo producíalle unha copiosa transpiración no membro, a ocasión pintabana alopécica perdida. Pero adiantouse o seu compañeiro de habitación e amigo, outro adalide do Amor Libre, que a invitou, e logo, calado coma un peto, adicouse durante días a convencelo de que para qué ía gastar os cartos e o tempo nun concerto que non lle interesaba, de que aquela rapaza tampouco era para tanto, de que non se ía deixar, de que tiñan os exames aí, a tiro de pedra… En fin, que se deixou levar e tan feliz.

Pero a vida eche moi dura. O día 17 de maio, a media tarde, unha amiga da morena informouno casualmente de que o seu amigo, o seu compañeiro de habitación e de ánima, invitara á rapaza en cuestión ao concerto, e que a invitación (nesto non se amosou a informante moi segura) causara ipso facto a conversión da morena á nova relixión xa referida. Nin podía nin quería crelo. Colleu o bus ao centro e despois, a carreira, chegou ao Free Hall. O concerto estaba a piques de rematar, pero inda así tivo que pagar a entrada. Daba igual, tiña que velo por si mesmo. Cando entrou o lío era tremendo. Dylan e os seus facían un ruído do demo, non se entendía nada. Parte do público berraba a Dylan, outra parte berraba á parte que berraba a Dylan, outros saían da sala, outros entraban para berrar e etc… Bruno non daba camiñado. Enfuciñaba seguido cos que abandonaban ou cos que bailaban. Saíu da sala e subiu ao galiñeiro. Tardou un cacho, pero viunos. Alí abaixo estaba o seu amigo coa morena, á que tiña agarrada por sabe deus onde mentres a sucaba coma unha lamprea. Mecagonetodo. “Cabrón!”, berraba, “maricón!”, “fillo de puta!” e… “Xudas!” Foi nun deses momentos, que todos temos sufrido, nos que levantamos a voz ao tempo que todo o mundo, sen saber por qué, cala. “Xudas!” O traidor mirou, claro. A morena tamén. Ben sabían o que facían. O resto non tiña nin puta idea, pero tamén miraron, incluidos os artistas, por chamalos dalgún xeito. Bruno continuou berrando, xa case entre bágoas: “I don’t belive you. You’re a liar!” Despois, mirou para o escenario onde Dylan e os seus ollaban a situación algo superados pero entretidos e, con aceno de “qué miras, imbécil?” dirixíuse a Dylan e díxolle: “Play it fucking loud!”, ao que este obedeceu sen discusión arrincando cunha máis que confusa versión de LARS.

Xa sei que a xente cre que o de I don’t believe… e o de play it… díxoo BD, pero non, foi como o conto. Podédesme crer ou non (seica hai quen inda non ten moi claro que o de Bob Thomas sexa certo, qué lle imos facer), eu mesmo dubidei até que, alí mesmo, na cafetería do hospital, o vello Robert Rotcher confirmou cun sorriso que el era aquel “amigo”, e que a morena, era a nai dos seus fillos. “Que saibas” dixo Bruno con ollos de boitre e a boca feita auga, “que o cabrón de Robert, tamén hai que joderse, apostatou do Amor Libre en canto a morena lle dixo que si. Que inconsistencia”

(Foto: o segundo pola esquerda e o Stapenhill un ano ou dous despois do evento. Así quedou. Pobriño. Por certo: hai algo casual nesta vida?)

Hai uns anos estiven en Manchester invitado polo prof. Robert Rotcher, da Keele University, para dar unhas charlas sobre a incidencia da acidificación do substrato vexetal no crecemento do arce xaponés (a miña especialidade), no eido dun congreso sobre fontes de enerxía alternativas. Non vos vou aburrir con detalles. O caso é que , rematada unha daquelas xornadas e aproveitando que era cedo abondo, fumos algúns dos congresistas dar unha volta co prof. Rotcher polo centro da cidade. Fumos cear e despois tomar unhas copas a unha desas típicas cervexerías galegas que hai nas cidades británicas. Ao caso. Había alí un rapaz de pouco máis de 20 anos cunha camiseta na que se lía: I’m the guy who shouted Judas. Fíxome graza. Para un dylanita coma min a cousa era sinxela: todos sabemos que o 17 de maio do ‘66 Xudas actuou no Free Trade Hall de Manchester. Comenteillo a Mr. Rotcher, que respostou divertido. “Ah, si. Sabes? Aquí, neste pub, agora mesmo, seguro que poderías atopar a… media ducia de tipos que che asegurarían que foron eles quen berraron Xudas. Aquí en Manchester é un lugar común. É moi divertido. No Hall non han caber máis de dúas mil persoas, pero falando coa xente é como se alí dentro aquel día colleran 20000. Todo o mundo que tiña daquela entre 15 e 30 anos estaba alí aquel día. E algún que inda non nacera, tamén. É simpático.” El debía levarme 20 anos, a ollo, así que a pregunta era inevitable: “Por suposto que estiven. Se estiveron todos eses, eu tamén… Non, sen coñas, si que estiven. Sempre fun dylanita. Fun alí a berrar, como todos. Xa sabiamos o que ía a pasar, o que viña pasando, e fumos alí a berrar. A música era o de menos. O barullo. Joder, todo moi punki 20 anos antes dos Pistols, sabes? Puro márquetin antes do márquetin. Cheo absoluto en tódolos concertos. Tódolos periódicos falaban diso, dos disturbios, do escándalo. Ningún de música. Se Dylan fai aquel día un concerto acústico, só acústico… menuda merda, déixanos fodidos.”

Volvendo ao tema da cantidade imposible de xente que lembraba ter estado naquel concerto, é curioso, díxenlle, cómo lembramos con certeza cousas que non pasaron. “Certo. Teño pensado moito niso. Teño falado con cantidade de xente que sei con seguridade que non estivo alí que xura que si, e describe detalles daquela noite, tal cal, como se os tiveran vivido. De tanto escoitalos téñenos interiorizados. Para min que tendemos interpretar os recordos máis coma fotos que coma pinturas, que é o que son, recreacións. Os recordos están máis preto da poesía ou dos soños que das actas notariais, pero por algunha razón non o vemos así, e confiamos neles como nunha proba irrefutable. Non sei porqué. Os soños todo o mundo sabe que son soños… bueno, os nenos ás veces teñen que preguntar aos seus pais se o que soñaron pasou en realidade, pero é así. Cos recordos todos somos un pouco nenos.”

Seguimos a falar un pouco máis diso. Comenteille que aparecera había pouco un tipo que semellaba ser el certamente o que berrara Xudas. “Ah, si. O Keith Butler. Un invento de Kershaw e do CP Lee ese, que levan toda a vida vivindo dese conto. Mira, o Butler é un desgrazado. Eu sei del porque foi compañeiro de clase do meu irmán na universidade. Un papahostias. Marchou de Manchester a facer ás américas e sorte que non as desfixo. Como aparecía no documental ese sobre a xira do ‘66, collérono e veña, a facer o ridículo. Pero se até el mesmo di que non lembra nada! Menudo invento. E había outro tipo, Cordwell coido que se chamaba, outro que tal baila, que debeu ver o choio. Oiches? Seica este nunha entrevista preguntáronlle que lle diría a Dylan se o atopara na rúa e dixo ‘diríalle que o perdono’. Tal cal. Inda morreu hai pouco.”

Seguimos alí bebendo e falando. Ao día seguinte había que congresear, así que retirámonos razoablemente cedo. Robert (Mr. Rotcher xa era Robert desde que as cervexas puxeran a taxa de confianza por riba dos 0′4 miligramos en ár espirado) levoume até o hotel no seu coche e, xusto cando nos iamos despedir até mañá, díxome: “Gustaríache coñecer ao tipo que berrou Xudas? Garantizado ao 100%” (continuará)

Seguro que vós coñecedes ou coñecestes a algún/algunha LARS. É o que ten a arte: que reflicte a realidade. Eu coñecín unha desas ánimas descritas nesa canción universal: érase unha vez un rapaz guapo e brillante que repartía os seus sorrisos coma outros moedas nos sombreiros dos mendigos. Unha palabra súa, unha palmada no ombreiro xustificaba o día, a semana. Dicir que era o teu amigo (e inda máis escoitarllo dicir a el de ti) era sentarse á dereita do Padre. Pintaba de negro o día e á noite facía o Sol brillar.

Despois, claro, a xente comezou dicirlle: ten coidado, neno, has caer, pero el pensaba que llo dicían de coña, el non se convertiría naquel tipo de ollos baleiros co que estaba a tratar, pero acabou por decatarse de que non lle estaban a vender cancións de berce, precisamente. Nunca te debes fiar dun tipo que leva un gato siamés no ombreiro. Nunca.

Afortunadamente, nunca estivo só, sempre tivo unha dirección á que volver e, desde logo, nunca deixamos que fora, nunca deixaremos que sexa, un descoñecido. Tampouco na miña cabeza foi nunca nin será LARS, porqué alí vivirá sempre coma un príncipe erguido en medio de todos nós, toda esa xente nova e fermosa, bebendo, pensando que o temos todo feito, intercambiando sorrisos e palmadas nos ombreiros. Garda o teu anel de diamantes. Aquí ninguén cho pedirá en garantía.

Descansa en paz, amigo.

A foto é de rhapsodyegc.blogspot.com

Acaba de caer nas miñas mans a nova edición do The New Grove Dictionary of Music and Musicians da Universidade de Oxford, unha monumental obra de 29 tomos que recolle todo sobre a música musical de tódolos tempos do mundo mundial. Como é a miña obriga para con todos vós, vou e busco Dylan. Son algo máis de dúas páxinas escritas por un tal Dai Griffiths que inclúen unha bibliografía con máis de 50 referencias. Penso se transcribir todo, resumilo ou quitar citas, e decido, se non vos importa, facer o último. Vou.

“Retrospectivamente, o periodo folk (seguindo a Guthrie, vestindo, falando e soando rural) parece algo impostado. De feito o seu primeiro single (Mixed Up Confusion, 1962) foi un trallazo rockabilly que semella alonxado dos seus discos acústicos, e as mellores das súas cancións protesta (The Lonsome Death of Hattie Carroll e Spanish Harlem Incident, 1964) son coidadosas construcións da linguaxe, tan atentas á forma como á mensaxe. Semella un rapaz que necesita imitar o estilo local do momento mentres profunda nos detalles formais.”

“…atopando as fontes da música folk e do blues, descubriu moitas das posibilidades formais da canción. Deste xeito fixo uso duns mínimos recursos que permaneceron constantes nas súas gravacións: unha distintiva voz para as palabras, unha guitarra para os acordes (limitada aos básicos acordes diatónicos, facendo das séptimas e dos acordes cromáticos algo extraordinario) e unha harmónica para as pontes.”

“Ese son baseado no piano, co órgano e deixando espazo para os solos de guitarra, foi o que alimentou á E Street Band de Springteen, aos Rumours de Graham Parker ou aos Attraction de Costello. O máis importante principio que Dylan estableceu foi tomar ese son, por basto que fora, e, apoiándose nel, aplicarse a unha boa letra. Esto cobra todo o seu sentido no contexto da poesía Beat do tempo: Ginsberg ao lado de Dylan mentres este amosa as palabras chave de Subterranean Homesick Blues.”

“A idea de algo tan provocativo, longo e literario como LARS (1965) convertíndose nun éxito comercial foi un momento de liberación no rock. Este periodo tivo un gran efecto na música e nos grupos pop: a influencia de Dylan pódese atopar onde quera que unha banda se sinta feliz tocando os acordes máis sinxelos mentres o cantante saca adiante letras cun fraseo coidadosamente traballado.”

“The Basement Tapes (1975, gravadas no 1967) estableceron o compromiso de Dylan coa evanescente natureza do presente, a súa preferencia pola canción interpretada como oposta á canción como documento publicado ou ao disco como son producido. Seu compromiso co presente foi máis aló da canción mesma: estableceu o encontro entre o periodismo rock, o cotilleo e a novela, e infiltrou a prosa surrealista nas notas das carpetas dos seus discos. O directo para Dylan foi sempre unha forma de facer un comentario creativo sobre algunha canción anterior, e nunca unha oportunidade para unha axeitada ou fiel imitación.”

“A habilidade de Dylan para quitar cancións longas cunha rima de calidade tan consistente era algo nunca visto no rock. O son, incluso a voz, cambian de disco a disco (Blood on the Tracks, Desire, Street Legal); hai unha relativamente escasa atención á produción e Dylan continúa enganchado ao día a día, ao presente visualizado, a través da relación dos discos coas actuación en directo (RTR). O rango de variación das cancións deste tempo é impresionante e quizáis nunca superado: formalmente, experimentan cun narrador fluctuante (Jacques Levy botándolle unha man); as letras manteñen a altura, acadando o cumio con Blood on the Tracks; a protesta é substituída por un ton épico, con cancións que falan de xustiza (Idiot Wind, Hurricane) ou de redención (Street Legal); Lily, Rosemary… é unha virtuosa demostración de intelixencia.”

“[Falando da súa influencia] Moitas áreas moi importantes non foron tocadas: soul, funk e rap non resultaron afectadas prácticamente, a súa influencia sobre o mundo da poesía é insignificante e a súa relación coa música contemporánea inexistente. De tódolos xeitos, a irritante presencia de Dylan reflicte a condición social do Modernismo artístico. Na súa habilidade para reflectir a circunstancia histórica, nos detalles (como poeta, como escritor de cancións de amor, como defensor da fraxilidade dos directos), e como usuario da linguaxe é onde as innovacións de Dylan deixaron a súa meirande pegada nas artes, entendidas estas no máis amplo e xeneroso sentido da palabra.”

Nota: O da foto é o tal Dai Griffiths. Ía poñer aquí o seu curriculo para que virades que desto entende un huevo (e ademais non é dylanita), pero como din que unha imaxe vale máis que mil palabras, pois iso, aí tedes a foto. Saber ten que saber a hostia. Forzosamente.

1999, Minneapolis, Moseh´s Butcher. Entra unha vella.

-Ola, Mo
-Qué tal, Mrs. Rutman! Cánto tempo!
- Xa, meu amigo. Pero é que xa sabes que entre que estou soa, a idade e o médico, a carne case rematou para min.
-Non pasa nada. Logo ten a familia de novo por aquí?
-O meu neto Jakob, que ven coa súa dona e os seus fillos. Como non puideron estar por Acción de Grazas… É como seu pai, primeiro a música, despois falamos.
-Pero non me diga que ten bisnetos, co nova que é.
-Moi amable.
-Non é amabilidade, é que está vostede estupenda. E que lle vou poñer? Non me diga que polo.
-Pois si. Xa sabes que na miña casa o polo é o rei. E este Jakob tamén saíu ao seu pai aí, cómeo como sexa, até cru, se fose necesario. Ponme dous grandiños e ricos que teñas por aí. Co polo e o biscoito de anacos de chocolate que lles fago, marchan moi contentos. E volven. Claro.
-Ten uns cantos netos, non si, Mrs. Rutman?
-Dous de David e cinco, agora seis, de Bobby. E os cinco bisnetos.
-Non está mal, non. E que tal lle vai?
-Ben. Agora xa o único que me dá así, vida, é que veñan os fillos e os netos. E os bisnetos, claro. Agora son eles os que dan máis vida… sempre detrás, aboiña, aboiña… Eu ensínolles as vellas fotos e gústalles tamén ver os debuxos que facían os seus pais, as cousas que escribían, as cartas que me mandaban…
-Garda todo, logo, Mrs. Rutman?
-Todo, meu fillo, todo. Cando nos xuntamos quito as caixas e podemos pasas horas e horas mirando esto e aquelo. É moi divertido, inda que xa o viran 1000 veces.
-E as cousas de Bob tamén?
-Tamén, por suposto. As libretas, as notas, poemas que facía de pequeno, algúns con 5 ou 6 anos… incrible.
-Pero iso vale millóns!
-Supoño, pero é o meu tesouro. Escribíamo a min e para min hai ficar, para ninguén máis. E cando morra quedará para el, pero xa lle pedín que non o venda nunca e sei que non o fará. Se o quere queimar que o queime, pero son meus, de ninguén máis.
-Pois seguro que estaría ben velos. Aquí ten, Mrs. Rutman.
-Moitas gracias, Mo. E quen é o cabaleiro que tes de axudante?
-É Roy. Leva comigo un par de semanas, é espabilado e moi educado, pero xa non lle digo máis que me vai pedir aumento de soldo.
-E faría ben, se é verdade que vale. Bueno, encantada, Roy, e até a próxima, que sexa máis pronto que tarde.
-Encantado, Mrs. Rutman
-Que lle vaia ben, Mrs. Rutman

Sae a vella e falan Roy e Mo.

-Quén é?
-A nai de Bob Dylan
-Bob Dylan! Se se entera meu pai. Xa me parecía, Jakob, Bobby o dos poemas, pero parecía raro. Pero non é Zimmerman?
-O apelido do seu segundo marido é, era, Rutman.
-Pois vaia… A nai de Bob Dylan! Cando llo diga ao meu pai… morre da envexa.
-Pois xa estivo el por aquí. Un home realmente calado. Ven coa súa nai e só fala ela. El di si ou non. Bueno, si ou si. Súa nai sempre di que é un home moi normal e moi bo, pero claro, que vai dicir a súa nai…

Engadido: cando Beatty morreu (o nome dise bi-ti, segundo parece), os seus fillos puxeron na lápida, a modo de epitafio, un daqueles poemas que conservaba do seu pequeno Bobby e que reza así:

My dear Mother I hope that you / Will never grow old and gray / So that all the people in the world will say / Hello, Young Lady, Happy Mother’s Day.

Vese que o pequeno Zimmerman xa era absoluta e asombrosamente dylaniano. En fin, boas noites.

Como diciamos onte… Qué frase. En fin. Que hai uns días falabamos aquí do contexto musical americano cando Dylan comezaba a súa carreira e hoxe, digo eu, ben paga a pena ver o que pasaba por aquí máis preto, inda que non teñamos Billboard.

Digamos para comezar que no 1962 inaugúranse os concertos do Price, que no seu primeiro cartel presentaba a Micky y los Tonys, Los 5 Estudiantes, Los Relámpagos e un tipo chamado Eddy, o irmán de Junior o Brincos. Que non se tire o Dylan que aquí xa estaban electrificados todos (para algo haberían servir os pantanos). Perdóname, do Dúo Dinámico, Twist de St. Tropez, de Miguel Ríos (daquela, inda que o negue, Mike Rivers), Quinientas Millas, dos Mustangs e Tómbola, de Marisol, rompían la pana no 1962, ano no que debutaba no Liceo, por certo, Montserrat Caballé. Dylan e Monse debutaron a un tempo!

Con respecto a eses concertos do Price, un apunte sociolóxico que coido non necesita comentario, inda que o habería que ter moi en conta á hora de falar (xeralemente de máis): semella que os creadores de opinión da época protestaban seriamente na prensa polo que semellaba ser unha perigosa concentración xuvenil e alertaban contra ela con frases como “quén son esa xuventude que destroza o mobiliario público (…), que canta e baila na vía pública, que bebe e berra, que dificulta o tráfico (…)?” De qué me soa a min esto? Onde o escoitaría eu antes? Non sei, non sei…
Vou saltar até o 1965, ano de Highway 61 Revisited. Os éxitos do ano: La Yenka (Johnny and Charley, suecos ou de por aí), Borracho, de Los Brincos, Si yo tuviera una escoba, Que se mueran los feos (Los Sirex), 15 años tiene mi amor (Dúo Dinámico), Chica Ye-Ye (Conchita Velasco), Brindis, de Manolo Escobar, Yo no soy esa, de Maritrini, Yo te diré, de Karina, Sólo tú, de Módulos, Tracatrá, de Peret, Júrame, de Los Tres Paraguayos, Una perla en el mar, de Los Payos, ou mesmo Help, de Tony Ronald, xa a esas alturas máis asimilado que Henry Kamen e Ian Gibson xuntos.

No ‘66 (Blonde on Blonde, non podo dicir máis que: jarl!) Los Bravos acadan a gloria con Black is Black (facían trampa, que tiñan un cantante, Mike Kennedy, que era alemán, iso que daquela chamaban extranxeiro e valía por todo), que até entrou no Billboard; Sorbito de champán, de Los Brincos, unha versión de Submarino Amarillo, de Los Mustangs, Yo soy aquel, de Raphael e Los Pekenikes, en plan instrumental. Ao ano seguinte, de novo Los Bravos (Los chicos con las chicas), Los Brincos (Lola), o spin-off Juan y Junior (Anduriña), e aparece Jannette, cos venezolanos Picnic, que nunca chegou a nada, pero se en vez da imaxe de Fundador poño a imaxe da rapaza por aquel entón algún había preguntar polos clines.

Como apunte sociolóxico e remate, no ‘65 presentabanse en sociedade o SIMCA 1000, con catro portas!, e o 1500 familiar (inda non break), con motor Perkins de 5 marchas, unha delas para atrás; no seguinte presentabase o 850, con catro cilindros en liña, 843 cm3 (non sei como se pon o tres ese arriba) e 37 CV. Podía transportar até 4 viaxeiros. E por certo, xusto neste ‘66 aparece o comediscos, aquela maquinexa redonda onde se metían os singles e xa non saían máis (e si saían, cómo saían!)

Ala, esa morriña a pacer, sen vergonza, veña.

Resulta que cando estiven por aí de rule, cando escapei, para entendernos, a miña marabillosa De la Highway Sixty Band (DlH6′Band) non parou de traballar e actuar por putis e furados polo estilo, é dicir, de facer o de sempre. Como tardaba tanto en volver e non daba sinais de vida, o amigo e teclista Kent Dallas púxose a escribir cancións, polo aquel de ampliar repertorio, e mira tí que me adicou unha a min. O que me prestou. Ademais a canción era deliciosa, pode que algo dylaniana, si, para que nos imos enganar, pero deliciosa. Repito: o que me prestou. A canción xa estaba máis que feita, e soaba moi ben, pero á miña volta empeñáronse en que metera eu unha voz e algo á guitarra, que si, que xa verás, que veña, que tal e que cal… En fin. Estragueina. Unha vez máis. Pero eles son así, tan delahighwaynitas como eu dylanita, e xa sabedes que iso non pode traer nada bo.

A canción está en inglés, que Kent é de Connecticut (pronúnciese conética, con e aberto e longo, ben aberto e ben longo) e titúlase Flesh and Bones. Di así:

My friend is gone, flesh and bones / I hope he’s on his own. / The river’s wide, the tide gets high /As tears go by. / No place to scape to, no place to run / Oh, where are you, dlH61?

This howlin’ wind that takes the leaves / Has brought the cold you feel. / One of this doors, leads to the shore / You’re heading for. / No one will tell you right from wrong / Oh, where are you, dlH61?

Birds will fly, bet my life, you will fall / So often. / Topless places, all those ladies, pretty faces / Hearts broken. / There’s someone waitin’ where they belong / Oh, where are you, dlH61?

Kent Dallas teclados, voz e guitarra; Al T. Erego e Billy Parker Jr. na sección rítmica; un servidor voz e guitarra solista (é un dicir, síntoo sinceramente). Premede aquí e que Dylan me perdoe.

Biscoito de plátano con anacos de chocolate de Beatty Zimmerman

Ingredientes:

1 cunca de azucre
½ cunca de manteiga ou margarina, branda
2 ovos
4 culleres sopeiras de crema de leite
2 plátanos maduros, esmagados
2 cuncas de fariña
1 ½ culleiriñas de fermento
1 culleiriña de bicarbonato
Anacos de chocolate (100 a 200 grs.)
Recipiente para biscoitos

Quentar previamente o forno a 350 graos. Remexer xuntos o azucre e a manteiga. Engadir os ovos e bater ben. Engadir a crema de leite e os plátanos maduros. Remexer ben.
Nun recipiente á parte, remexer a fariña, o fermento e o bicarbonato. Engadir esta mestura seca á mestura anterior, logo botar os tropezóns de chocolate.
Colocar a masa no recipiente para biscoitos. Cociñar durante 50 minutos. Quitar o biscoito da biscoiteira nada más quitalo do forno e deixar enfriar.

Beatty Zimmerman, nai de Bob Dylan, di que esta receita non pode fallar: “Faise nun minuto.”

Nota: podédelo crer ou non, pero esto é tan certo como que Dylan compuxo LARS, confiade en min. Eu vouno tentar, a ver que tal sae. Que vos aproveite.